کاش از دست این زندگی رهایی می‌یافتم تا به هنر بپردازم. و حیف که این زندگی داره چشمه هنرمو خشک می‌کنه.

The national and AaRON are my dearest friends.

I always go back to the fact that my playlist is a huge part of my feelings and moods that I can't talk about.

My chest becomes full of clouds and foggy again and still don't know if these thoughts are mine or not. Dear scared, don't you understand your mind isn't your friend? It's the first thing I wanted, it's the last thing I do, and it smelled like failure.

الو؟ اوستا کریم؟ شنیدم امشب درارو باز می‌ذاری واس خاطر شنیدن. فرشته هات گوشاشون جفتی جفتی رو بنده هاته اره؟
من که حرفامو باس آروم بگم، سرمم می‌ندازم پایین و چیز زیادی نمی‌خوام. آخه مشتی هر چی فکر می‌کنم بازم سر در نمیارم از این کاسه حکمتی که دس ما دادی! ولی تهش بازم گفتیم حکمتتو شکر. میگن بزرگترین نعمتت سلامتیه و بس! همینو اول کاری بزن رو پیشونی ما و این چارتا آدمی که خودشونم نعمتن، دستت طلا اوس کریم. با این آدما منو امتحانی آزمون مازمونی چیزی نکن؛ این سینه‌ای که به ما دادی زیادی زیر فشارا له و لورده شده دیگه طاقت ماقت چی، نداره. دومندش‌... اگه بگم پول و پلاس زیادی ناراحت که نمیشی؟! آخه همین چهارتا اسکناسه که گره انداخته به حلقوم آدما.
سومندش... یه چیزی ته دلم افتاده، هی چپ و راست میشه و بالا و پایین، هی حرف های ناجور میزنه و سیاه می‌کنه دنیامو، بذار آسون شه این راه برسه اون آرامشی که اهل دلات ازش میگن! دیگه که، دمتم گرم تا اینجاش، ساختی با ما که هنوز یه نفسی میاد و می‌ره، سایت رو سر ما مستدام.

بالاخره ابرها دست‌های همو گرفتن و باریدن. بالاخره بوی خاک خیس خورده بلند شد. بالاخره طلسم دود و سیاهی آسمون شکسته شد.

می‌روی اما گریز چشم وحشی رنگ تو
راز این اندوه بی آرام نتواند نهفت
می روی خاموش و می پیچد به گوش خسته ام
آنچه با من لرزش لبهای بی تاب تو گفت؛

چیست ای دلدار این اندوه بی آرام چیست
کز نگاهت می تراود نازدار و شرمگین ؟
آه می لرزد دلم از ناله ای اندوه بار
کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟

چون خزان آرا گل مهتاب رویا رنگ و مست
می شکوفد در نگاهت راز عشقی ناشکیب
وز میان سایه های وحشی اندوه رنگ
خنده می ریزید به چشمت آرزویی دل فریب

چون صفای آسمان در صبح نمناک بهار
می تراود از نگاهت گریه پنهان دوش
آری ای چشم گریز آهنگ سامان سوخته
بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش

بر چه گریان گشته بودی ؟ آه ای چشم سیاه
از تپیدن باز می ماند دل خوش باورم
در گمان اینکه شاید شاید آن اشک نهان
بود در خلوت سرای سینه ات یادآورم

- سایه

انگار طبقه طبقه شده و توی هر طبقش وجودی از غم زیبایی رو خاموش می‌کنه.