می‌گفت ابراهیم (صلوات الله علیه) اَوّاه بود،
یعنی بسیار آه می‌کشید.

اگر بنا به نوشتن بیشتر باشد، متن هزار شاخه می‌شود و شاخه‌هایش آرام آرام می‌شکند. صرفا به یک آه برای پایانش بسنده می‌کنم.

عزیزدلم
غم مثل مگس نیست که تکان بخوری فرار کند و برود؛ غم شبیه موریانه می‌ماند، خوره‌ی جان آدمی‌زاد است. هرچقدر هم بتکانی و دورش کنی باز هم یه تکه از روانت را خورده و جای خالی‌اش رهایت نمی‌کند.

[هر زخم زدی، حسرت زخم دگرم بود
این بار نمردم، که دگر بار بمیرم! ]

[در کُشتن من دست میازار که خواهم
در پای تو خود سر نهم و زار بمیرم...]

[ گفتی:
«به تو گر بگذرم از شوق بمیری!»
قربان «سرت» بگذر و بگذار بمیرم...]

شروع امروز با سوالِ «مقصود اگر از دیدن دنیا فقط این بود/ دیدیم ولی دیدن دنیا به چه قیمت؟»

{وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا}

«جلوتر می‌روم. می‌نشینم و دستانم را آرام روی خاک می‌گذارم. لطافت دانه‌های ریز و ضمختی دانه‌های درشت خاک را با سر انگشتانم لمس می‌کنم و آن‌ها را کنار می‌زنم؛ حالا امیدوارانه و بااحتیاط رویاهایم را می‌گذارم زیر خاک. شاید در آینده‌ای نه چندان دور، از آن‌ها جوانه‌‌ای تازه رویید...»

برای یک عمر خوشبخت بودنم، اینکه تنها یک نفر مرا به نامِ تو بشناسد کفایت می‌کند، عزیزِدلم.