تفاوت انسان با حیوانات اینه که انسان ها براساس غریزه کاری رو انجام نمیدن که بعد بخوان با غیرارادی بودن رفتارهاشون کارهاشون رو توجیه کنن. پس درواقع انسان باید یادبگیره که اگر اشتباهی رو در حق کسی میکنه بپذیره و معذرت خواهی کنه. اگه از پس همچین کاری برنمیاید پس دقیقا چه فرقی با حیوانات دارید؟

هوای حوصله‌ کاملا ابری‌ست.

بعضی حرف‌ها مثل خوراکی تاریخ انقضا دارن. از وقتش که بگذره نه تنها سودی ندارن بلکه ضرر هم میرسونن. ممکنه سال ها با تمام وجود برای شنیدن یک‌سری حرف‌ها و کارها انتظار بکشی و آرزوی شنیدن حتی یک کلمه محبت آمیز از سمت عزیزانت باشی، ولی به خودت میای و میبینی آرزوت تحقق پیدا کرده ولی دیگه دیر شده. دیگه شنیدنش نه تنها باعث شوق و ذوقت نمیشه بلکه یک درد جدید و عمیق برای روحت ایجاد میکنه.

کلمات ظاهر بی‌آزاری دارن و به همین دلیل کسی به این فکر نمیکنه که ممکنه چقدر خطرناک باشن. بیشتر به باد هوا شباهت دارن، مزه خاصی مثل شوری یا بی‌نمکی ندارن و هیچوقت به عنوان مطلوب بودن سنجیده نمیشن. فقط چندصدم ثانیه طول میکشه که از راه گوش به خاکستری مخ برسن و درک بشن. همین موضوعات باعث میشه هیچکس به کلمات خودش شک نکنه و مصیبت دقیقا از همینجا شروع میشه.

ماه از بدر به هلال رسید، اما عشقش هنوز هم پا برجا بود.

جامعه همیشه قوی‌ترین‌ آدما رو برای تخریب انتخاب میکنه، چون همه دوست دارن ضعف‌ هاشون رو ببینن.