Always an option, never the one
Always the poet, not a poem
Always the moon, never the sun
Always the choice but never chosen
Always the finder, never the found
Always the listener, never the sound
Always trying, never enough
Always below and never above
Always an angel, never a God
Always an angel, never a God
Always an angel, never a God
Always an angel, never a God
Always the helper, never the helped
Always the lover, never the loved
Always the artist, never the art
Always the fix when they fall apart
Always the saviour, never the saved
Always the coward, never the brave
Always the artist, never the muse
So much to gain but much more to lose
Always an angel, never a God
Trying to love but told I'm too much
All that I have is falling apart
Always an angel, never a God
Always the second, never the one
Thought I could fly but fell to the ground
Always the jinx and never the luck
When's it my turn to come out on top?

حتی خودم
نمیدونم تاحالا اونقدر که باید خودمو دوست داشتم یا نه
تاحالا به خودم افتخار کردم بخاطر موقعیت هایی که ازشون بیرون اومدم؟ تاحالا بخاطر انجام ندادن یه سری کارا وقتی حالم بد بوده به خودم افتخار کردم یا نه؟ تاحالا خودمو عمیقا دوست داشتم و بخاطر عزت نفس و احترامی که به خودم قائلم از ضربه خوردنم جلوگیری کردم؟
تاحالا تونستم خودمو به بقیه بشناسونم و درست بروز بدم؟ تاحالا ادمی بودم که بقیه بخوان کمکش کنن یا بین یه جمعیت زیاد پیشش بشینن؟ تاحالا ادم بامزه و خوش صحبتی بودم اصلا؟ من تا جایی که یادمه همیشه بیشتر شنونده بودم و سکوت میکردم
تاحالا اونقدر اراده و تلاش خوبی داشتم تا به چیزایی که میخوام برسم؟ اصلا تاحالا اونقدر ادم خوبی برای دوست داشتن بودم؟
ولی همیشه پس زده شدم و جایگزین شدم هیچوقت انتخاب اول نبودم و هیچوقت کسی نخواست جای تنهایی کنارم باشه
باور کنین من ادم غرغرو و کسی که دائم ناله کنه و از حالش بگه نیستم
اتفاقا برعکس
همیشه خودمو قوی نشون دادم و همیشه اینطوری وانمود کردم که چیزی برام مهم نیست
همیشه مجبور بودم انتخابم تنهایی باشه راستشو بخواین
هیچوقت کسی متوجه نشد من درحال رنج کشیدنم
چون مجبور بودم نشون بدم من خوبم
نگران من نباشین
ولی شاید باید نگرانم میشدین
مشکل همینجاست
ادعای قوی بودن و بیخیالی خیلی جاها به من اسیب زد

زیر بارون گوشش بدین

کنار من بمون
توو این فاصله که هست
برا بودنم صبر کن
اگه امکانش هست
تو تماشا نکنی
این نبرد من بی‌فایده است
جهان با من همراه شو
اگه امکانش هست
چجوری طاقت آورد؟
اون همه روز و شب سیاه
به خنده‌های تو فکر می‌کرد شاید
تو تموم طول راه
چجوری تحمل کرد
اون همه روز و شب سیاه
به دیدن دوباره تو فکر می‌کرد شاید
توو تموم طول راه
کنار من بمون.

و تو این اهنگم داستانشو تعریف میکنه.

قصدم این بود خاطرات کودکیتونو خراب کنم و بگم اناستازیا اتفاقا اول از همه تیر بارون میشه

میرم توی غارم و خودمو پنهان میکنم
امیدوارم همه چیز تغییر کنه.