و کاش کلمات اندکی مدارای عقل کم من را بکنند و‌ خودشان جایی این نگاه و زیست را بچپانند.
مثلا من لازم نباشد ساعت‌ها از شوق و انتظار بگویم اما تو خودت بفهمی که امروز چقدر جایت خالی بود. چقدر پرسه زدن در خیابان معنای پرسه زدن نمی‌داد٫ چون دستانم در میان دستان تو حمل نمی‌شد. یا چقدر برف بی‌خود بود٫ وقتی بوسه‌ای با بهانه و ذوقش نثار جانت نمی‌شد.
چه می‌دانم دیگر مثلا کلمات جادو می‌کردند و تو فکر می‌کردی چه گوه خاصی هستی که کسی بخاطرت شاعر شد.
این ترد شدن و دوری هم امان ما را برید.
آخر نوشتن هم بیهوده‌ است وقتی دلتنگی زخم خود را زده و خون صفحه‌ها را خیس و چرک کرده.
حال من تا صبح بنویسم که بی‌تاب با تو سیگار کشیدنم و همینطور انقلاب را متر کردن و بیشتر از همه با آوای تو شعر ها را زیستن.
اصلا همه‌ی اینها اراجیف و اضافه کاریست وقتی که واقعیت میانشان گم‌ شد.
در نهایت عزیز من!
من ترد شدم
از آغوش
و خانه
که تو بودی.

ترد شده از آغوش
و خانه
که تو بودی

من به سیاهی‌ی پوستم کمی بد کردم که بوسه پذیرفتم
-بیژن الهی

تهش خوبه.
اگه خوب نیست تهش نیست و این چرت و پرتا.

You can let it go.

بازم ثابت کردی لیاقت نداری افرین عزیزم هر روز بیشتر از چشمم بیفت.

??

سبحان الله منو میگی؟
??