چیزهایی که برای دیگران عشق، شور و هیجان می‌آورد و نگاهشان را سرشار از شیفتگی و احساسات می‌کرد در نظر من بسی سرد، تاریک، خموش و همچون باران گیلان عادی، بی فایده و زشت تلقی می‌شد. نه چون زیاد دیده بودم، بلکه تکرار نداشتنش یا نبودنش برای من، نخواستنش را بر جای گذاشت.

هر داستانی پایان را داراست لیک این داستان به نقش اثر انگشتان و چکه‌های قدح گردی از خونابه‌ی خورشید نوشته شده بود و مرگ خاموشی خورشید، چندین میلیارد سال دیگر بود. شروع داستان ما با یک حرف بود و حال، پایان آن بی هیچ حرف.
مردم دیدهٔ ما، دیده نخواهد دیگر.
درد می‌گذرد، تحکیم عرب ‌پارس ندارد هرگز.

دیری داغی گورمیسن.

Check. 11/18

و اما سخن آخر. کسانی که جانشان در جستجوی حقیقته به هیچ عنوان قانع نمی‌شوند نه با تهدیدی نه با تطمیعی.
نیچه می‌گوید “در مورد من غریزه صادق است. من زیاده کنجکاو و زیاده پرسشگرم تا به هر پاسخی اکتفا کنم.”
به طور کلی بر خلاف کانت عقیده داشت و می‌گفت کانت شرافت عقلانی ندارد، در حالی که کانت همواره تلاش می‌کرد تا متولیان امور دینی را از خودش راضی نگاه دارد. که اینها به کنار.
نیچه کسی بود که در دوران نوجوانی انجیل را می‌خواند به همین سبب والدین‌اش شوق و غبطهء طلبه مسیحی شدن نیچه را داشتند.
در کتاب چنین گفت زرتشت، نیچه می‌گوید: برادران شما را سوگند می‌دهم که به زمین وفادار بمانید، برادران! دوست‌ می‌دارم آن کسی را که به غریزه احترام می‌گذارد. آگاه باشید هر آن کس که از وعده آسمانی سخن بگوید زهرپالای است.
نیچه کسی بود که تجربه مذهب را داشت، اما قانع نمی‌شد، او می‌گفت خداوند سطحی‌ترین پاسخ و یک بی‌ادبی به ما متفکران است. اوج ماجرا ممنوعیتی گذرا برماست.(اشاره به ممنوعیتی که مذهب و کلیسا گذاشته بود بر حقیقت)
همان ممنوعیتی که اصحاب دین می‌گفتند انجیل را همانگونه که فهمیدیم شما نیز باید آنطور بفهمید.
ممنوعیتی از نوع نباید بیندیشیم.
غرض از این سخنش این بود که کسانی که ادعای تفکر دارند چطور از نقد عقل به مذهب خدای مسیح می‌رسند؟