دایی و خواهرزاده
رمضان حیدری لویه

پدر بزرگم قطعه زمینی داشت و آن را به دو سهم مساوی تقسیم کرد و قسمت بالا را به دایی و قسمت پایین را به مادرم داد تا برای خودشان بنایی بنا کنند. دایی نقدعلی در سهم خودش یک ساختمان دو طبقه ساخت. نجار آورد و برای قسمت فوقانی ساختمان راه پله چوبی نصب کرد و به نجار گفت تا برایش چهارپایه ای بسازد که ساخت. مادر من هم خانه ای تنگ و دراز درست کرد و ما به داخلش رفتیم. دایی نقدعلی حقوقی چون آب باریکه بازنشستگی دریافت می‌کرد و هر روز بر روی چهارپایه پشت نرده های بالکن می نشست و دور برش را نگاه می‌کرد و بیشتر ما را می پایید، با مرغ و جوجه و گاو وگوساله هم کار داشت..می پرسید به مرغ هايتان ته مانده ی برنج می‌دهید بخورد یا برنج نیمدانه؟ آیا زیر مرغ نابالغ تان تخم مرغ گذاشته اید تا به تخم گذاشتن ترغیب شود؟ دیروز داشت سر و صدای مرغ بالغ را درمی‌آورد. زیر مرغ کرچ تان تخم گذاشته اید یا تخم مرغ ندارید؟ گاوتان زاییده، مبارک است‌ آیا از شیر پرچرب اولیه اش آغوز درست کرده اید؟ چرا سهم همسايه را ندادید؟ به چند بوته تره آب بدهید خودشان را باخته اند. برادران و خواهران اذیتتان نکنم، من و مادر و خواهرم را ذله کرده بود و برای من علاحده برنامه داشت. همین که می‌خواستم دروازه‌ را باز کنم و بیایم بیرون می پرسید خواهرزاده کجا می‌روی؟ تا یک کاری بدهد به دستم، خلوت خلوتی می‌آمدم و می‌رفتم. او هم دست به دامان مادر شد که به سردار بگو که هنگام بیرون رفتن به من بگوید، کارش دارم. مادر ساده دل هم فکر کرد می‌خواهد به من پول توجیبی بدهد، به من گفت از دایی ات بپرس با تو چکار دارد. سر صبح به من گفت و من هم دایی را که روی چهارپایه نشسته بود و به در و دیوار می نگریست صدا زدم و گفتم دایی سلام، با من کاری داشتید؟ خیلی شق و رق گفت: علیک، خواهرزاده کجا می روی؟ گفتم مدرسه. گفت: قربان سرت بیا دختر دایی ات را با خودت ببر، بچه است و می ترسم در میان راه بلایی سر خودش بیاورد. گفتم چشم و دخترا دایی را به مدرسه رساندم و هنگام ظهر با خود برگرداندم .صبح فردا باز پرسید خواهرزاده کجا می روی؟ گفتم فوتبال. گفت: ماشالله. مرحبا. شنیدم توی تیم هم بازی می کنی. گفتم: آری. دایی گفت: روزبه ما هم فوتبال را دوست دارد او را با خودت ببر و به او بازی بده و آخر سر با خودت بیاور خانه. گفتم چشم. گفت: مواظبش باش. گفتم چشم. روز جمعه هم همین‌که صدای دروازه درآمد دایی صدا زد خواهرزاده کجا می روی؟ گفتم می‌خواهم بروم وسایل کوپنی را از بقالی سر کوچه بگیرم. گفت: قربان سرت همینجا بمان کوپن مان را بیارم با خودت ببر قند و شکر ما را هم بگیر. گفتم: چشم. روزی دیگر چند کیسه بِه بار الاغ کردم ببرم به روستای کبته بفروشم تا کمک خرجی ما شود. دایی دید و پرسید خواهرزاده کجا می روی؟ گفتم کبته به بفروشم. در دلم گفتم دیگر در کبته کاری ندارد. گفت: دست نگهدار تا من بیایم. الاغ را زیر بار نگهداشتم، دایی آمد و یک کیسه گلابی وحشی را میانبار خر گذاشت و دستی به سر و رویم کشید و گفت: پهلوان این چند دانه گلابی را برایم بفروش. کمی دست تنگی دارم. دیگر حوصله ام سرآمد و خواستم چیزی بگویم اما قورت دادم و با اخم و تَخم گفتم: چشم و با خودم عهد کردم که اگر بار دیگر از من کاری خواست دایی خواهرزادگی را گنار بگذارم و هر چه از دست و دهانم بر می‌آید به او بگویم. فردای آن‌ روز هم باز می خواستم بی سر و صدا دروازه‌ را باز کنم و بیرون بیایم که صدایم کرد. من هم خودم را آماده کردم که اگر باز هم توقع دارد برایش خر حمالی کنم حقش را کف دستش بگذارم. باز هم پرسید کجا می‌روی؟ دیگر عصبانی شدم، رنگم سرخ شد و به کله ام هو زد و فریاد زنان گفتم: دایی جان، عمو جان، پدر جان، دیوانه شدم، دیوانه ام کردی، دیوانه شدم. می‌خواهم بروم جنگل، جنگل می فهمی؟ می خواهم بروم جنگل، دست بکش چی از جانم می خواهی؟ دایی همانطور که روی چهارپایه نشسته بود گفت: خواهرزاده قربان چشمانت بلایت بر سرم، حالا که می‌خواهی به جنگل بروی برو، فقط موقع برگشت دو تا دسته بیل برایم ببر و بیار.

بایر: زمین غیر قابل کشت، متضاد دایر
کومالَه: خانه طاق قوسی گل اندود
بسات: بساخت
کالِوِه: خانه ی محقر
دنیرستن: دیدن، نگاه کردن
کَرگ: مرغ
کرات: مرغ نابالغ
کیجه: جوجه
گاب: گاو
مونده: گوساله
اُشکور: نیم دانه برنج
کُلِشکِن: مرغ مادر
جِنِهان: تخم مرغ زیر مرغ کرچ نهادن
کال: اولین شیر پر چرب دوشیده شده گاو
خرش: آعوز
کِوار: تره
زمات: زمانهِ
نی: دوباره
شاسه و نشاسه: شایسته و ناشایست

@roudbarezeytoon

‍ خالو و خورزا
رمضان حیدری لویه
اَمِه بابا، یه لکه بایر داشت و اُنا راس سَم بکورد و جور سرا آدای خو بسرا گه امه خالو بو، جئر ورا آدای خو دترا گه اَمه مار بو دا خوشونِ رِ یه تا کوماله چاکونن. اَمه نقدلی خالو خو سَئم دله یه تا دومرتفَه چاکورد. اره کش بورد و سوماخونه رِ چو پلکون بسات و دسک بزه و اره کشا برماست یه تا کَتِله ام اُنِ رِ چاقاکونه گه چاکورد. مِه مارکام یه تا تنگ و تریج کالِوِه چاکورد و اَما اُنِ دله آشم. نقدلی خالوآم گه یه تا آو باریکه مواجب داشت، هر رو خو کَتِلا تلار سر، هِرِه پِشت نایه و اُونه سر نِشته یو خو وَرِ دَورا دنیرسه یو ویشتر اَمنا بپاسَبه، کرگ و کیجو و گابُ و موندا هما کار داشت. اَمِنا آپِرسیه شِمه کرگا پلادونه دهن یا اُشکور؟ شمه سیا کراتا رَمَه آشین یا نا؟ دیرو غرغراس کرده، شِمِه کُلشکنا مرغونه جِنًهَن یا مرغونه ندارن؟ شِمِه گاوَی بِزاسه موارکه، اُنه کالا خِرش چاکوردن؟ اَمنا همِسايه باج نواسه آدِهن؟ شِمِه چن خال کِوارا آو اُوگنن، خو را بباخته. برارون، گُلِ خورون، شمنا کوری مَدوم، من و مِه مار و خورا ذله بکردبه. منام گه علاعده کار داشت. هَته گه خاسوم بروازا واز آکونم بیرین بُشُم آپرسیه خورزا کا خا بشی؟ دا یه تا کار منا دس آدیه، واسه خلبت خلبتی بشوم و خلبت خلبتی بام، اونام دس به دامون مِه مار ببِه گِه سردار هر زمات گه خا بوشو بیرین بگو منا بگوئه، اونا کار داروم، مِه مارِ سادام فِکِر کورده خا منا بازار خرجی آدیه. منا بگوت ته خالوا آپرس بون ترا چکار داره. منام خالوا گه کتله سر نشتبه یو دار و دیفارا دنیرسه آ داخوندوم و بگوتم خالو سلام، منا کار داشتی؟ خیلی شق و رق بگوت: علیک، خورزا کا خا بشی؟ بگوتم مدرسه، بگوت: سرا قربون بشام بیا ته خالوترا ته همره ببر، خوردای ترسم راسرون خو سر بلا بوره. بگوتم چشم و خالوترا براسونیم مدرسه، نهار موقام اگردونیوم. صبا سر هَنی آپرسی خورزا کا شی؟ بگوتم فوتبال. بگوت: ماشالله، مرحوا، بشنوسام تیم میونآم بازی کنی؟ بگوتم اُهون خالو. بگوت: اَمه روزبه یَی خیلی فوتمال دوس داره. اُونا ته همره ببر و بازی آگیر و ته جا بور خونه، بگوتوم چشم. بگوت: اُنا ویرا بباش. بگوتوم چشم. جماروزام هته بروازه صدا بکورد خالو داخوند خورزا کا شی؟ بگوتوم خا بُوشم امه کوپِنی اساسا اگیروم. بگوت ته سرا قربون هجه بیشته اَمه کوپِنا بوروم ته همرا ببر اَمه قند و شکرا آگیر بور. بگوتم چشم. یه رو دیه چن کیسه به، اُلاغا بار بکوردم ببرم کفته بفروشم دا امه کُمی خرجی ببو. خالو بدی و آپرسی خورزا کا شی؟ بگوتم کفته به بفروشم، مه دل دله بگوتم دی کفته کاری نداره. بگوت دس بدار دا مون بام، الاغا بار بن بداشتم، خالو بومه و یه کیسه گل دَوَس خوجا بنای مون بار میون و مه سرا دس اوسی و بگوت: پَلوُن، این چن گله خوجام خالوی رِ بفروش، یه تیه دس تنگی داروم. دی مه قلف، سر بومه و بومام یه چه بوگوئم ولی روپَی بکردوم و قُرت آدام و چم چیره جا بگوتم چشم و عَد بکوردم گه یه دفه دی مه جا کاری بخای خالو خورزیا کنار نُهُم و هرچه مه دس و دوهن برآی اونا گوئم. فردا روزام هنی بومام بی سر و صدا بروازا واز آکنوم و بام بیرین، منا داخوند، منام منا آماده بکوردم گه اگه بازوم توغا داره اونِ رِ خر حمالی بکونم اونه شاسه و نشاسا اونه دس آدوم. هنی آپرسی خورزا کا شئن دری؟ منا غیظ بگیت، سُر آبام و مه کلّا هو بزه. مه گلویا جار آنام و بگوتم: خالو جون، عامو جون، پیر جون، تور آبیام، تور. یَنه منا تور آکوردَی، تور آبیام، خا بوشم جنگل، فهمی؟ خام بشوم جنگل، دس بکش، چه خی از مه جون، خالو هوته گه کتله سر نشتبه بگوت: خورزا چمونا قربون، بلا مه سر، حلا گه خا بشی جنگل بشه فقط جنگل جا اومین دری دوتا بِل دمبه مره بگیر بور.

@roudbarezeytoon

واحدهای وزنی در رودبار قدیم
هادی توحیدی

مقیاس وزن در کلورز «مُن» بود. «یه مُن » هفت و نیم کیلو گرم بود. هر مُن به چهار قسمت تقسیم می‌شد که به هر قسمت یه چارَی گفته می شد. هر چاری حدود یک کیلو و هشتصد گرم البته کمی بیشتر بود. چاری هم به دو قسمت تقسیم می شد که به هر قسمت نیم چاری گفته می شد. واحد بالا تر از مُن خروار بود، هر خروار چهل مُن یا سیصد کیلوگرم بود. واحد کوچکتر از چاری و نیم چاری، تخم یا مرغانه بود. هر مرغانه حدود پنچاه گرم بود. با این حساب، نیم چاری حدود هیجده تخم یا مرغانه بود و یه چاری هم سی و شش تخم یا مرغانه بود. البته واحد کوچکتر از تخم هم به نام قیراط و مثقال بود که معمولا در بین مردم عادی در کار های روزانه کمتر کاربرد داشت .
در خانه های قدیم دو کاسه مِسی بزرگ و کوچک بنام چاری تاس و نیم چاری تاس وجود داشت که مردم محصولات خود را با آنها «اودار‌ یا پیمانه» می زدند و به همدیگر قرض می دادند یا با محصول دیگر معاوضه می کردند. چون اودار زدن محصولات با وزن مخصوص مختلف فرق می‌کرد برای فروش اینگونه کالا ها از وزن کردن با ترازو استفاده می شد. معمولا در خرید و فروش پول کمتر بکار می‌ رفت و بیشتر معاوضه کالا به کالا حتی بین محلات که محصولات مختلف داشتند، انجام میگرفت. مثلا علی آبادی ها عدس یا لوبیا را به کلورز می‌ آوردند و آنها را با برنج یا گندم عوض میکردند، در این گونه معاملات هر محصول ارزش خود را داشت و در موقع معامله ارزش طبق توافق لحاظ می شد ... مثلا میگفتند مرجو بوجِ امرا سَر به سَر، یعنی هم وزن مرجو، بج می گرفتند یا مرجو گندم امرا یه سر به دو سر، یا لوبیا چیتی که به آن ملیجه مرغانه باقلا می گفتند بوج امرا یه سر به یه سر و نیم، یا همان باقلا گندم امرا یه سر به سه سر.

@roudbarezeytoon

مقاله ی فرایند حذف در گویش رودباری
علی علیزاده جوبُنی
فصلنامه گویش شناسی و فرهنگ عامه
تابستان ۱۴۰۳، صص ۱۴۳-۱۰۹

یقه

واژگان رودباری:

گُلنجه، قلتبون، یَخه

اگر واژه ی دیگری در شهرستان رودبار شنیده اید لطفاً با نام آبادی در کامنت یادآوری فرمایید.

@roudbarezeytoon

‍ حلاجی
محمد میرزایی راجعونی

قدیمون اَمی وَر، ایمروزی لیواسان دَنِبِه و ویشتر لیواسن پشم جی چاگُدین. خوشون مالُن پشم  و بز میو بهار و تاوسِتُن جِم اَگودین یه مقدار رُو  هتو فروتین و بقیه پشم و توق و خشک علف جدا گودین و بردین روخون لَوُن پشمُ شوردین و هرچی لیمه داشتی همه آو بردی و اون اَردین خشک گودین و پشم شونی جی اونو صاف اگودین و دوک اَمرا اونو ریشتین. بز مئو جی لافند، ونده، گوال، تندور و... و گوسوند پشم جی قالی، قالیچه، نمت، موج، خورجین، گلیم، کلا، کلاگوش، شال، شلوار، جرقده، شولا، چوقا، جُروف و...  چاگودین. 
امی محل حلاج نداشتی. رودبار جیر  محلات جی دو نفر بهارون اَمیین امی ولایت. سیه بهارون که رَجیینیون یلاق قشلاق گودین، مردِکُن یا بشیه بیئِن چوپانی ییلاق دَرفه یا کشاورزی و علف چینی. آدمیزادی پیدا نبی بیه نَمَت لَقد بزنه. معمولاً نمت پشمُ یه پیلا کرباس پارچی میون شوندین و رنگ بگوده پشم اونه سر اوکندین و کف صعبین اونه سر شوندین، دس و بازو جی با روباری صعبین کف جی  مالش دین و تاریخ تولید زین و آخر سر، صعب نمت شی جغلن صدا زیی و گوتی بیین ای نمت لَقد بزنین.
اما مَئصِلُن مجبور بیم اَمی مئارون حرف گوش بکنیم امی مئارون گوتین : زَه ببی جون بشو فلونی بِنکابُن اونو نمتکُ یه خورده لگد بزن.
اما مئصلن که خسته و کوفته از مدرسه پیاده از دشتویل تا رَجیین، دو کیلومتر  ویشتا و تشتا بومیه بیم، نخارده و بخارده جمع آبیم و شیم نمت لقد زنی. ای بی صَعب نمت خیلی لیغز به. گاهی اَمی پا کف صعبین جی ویسکه گودی و لیغز خاردی و کمر سر گنستیم ای خشک نالکدار و گلکار تحتانی بن. جون شیرین نداشتیم، ولی سیه غیرت و شماتت دیر جغلن مجبور گودی آخ مگویم تا اَمرو مگوین  تو ناز بداشتی و ننی پسری. یه ساعت بلکیم ویشتر یکسره ای نَمت سر لقد زیم و آخ نگوتیم و شل و کل شیم خونه و مثل جنازه کتیم.

واژگان:
مالُن : دام ها، بز و گوسفند
توق : گیاهی خشک که با خار پیچکی به پشم گوسفندان می چسبند
لیمِه: پشم تمیز نشده با چربی و مواد زائد
ریشتن : ریسیدن نخ با دوک
موج : پتوی پشمی رنگی
وَندِه : طناب بافته شده شبکه ای برای حمل کاه و ضایعات کُلش با چهار پایان  اسب و قاطر و الاغ
گوال: کیسه پشمی بافته شده جهت حمل و نگهداری
محصولات کشاورزی گندم و جو و شلتوک و عدس و...
شولا : باران گیر و شِنِل پشمی مخصوص چوپانان
جهت محافظت از سرما و برف و باران
ویسکِه گودن : سر خوردن   
بنکابُن :  فضای باز طبقه هم کف زیر تراس و بالکن در خانه های چوبی دو طبقه قدیمی
نالِکدار : ستون چوبی افقی نگه دارنده ستون عمودی در خانه های چوبی قدیمی
گَنِستن : پرت شدن، افتادن
ببی جون : ای فرزند

@roudbarezeytoon

کتاب «سیرنگ سی رنگ» به قلم آقای رمضان حیدری لویه منتشر شد.
این کتاب، سی داستان کوتاه برگرفته از زندگی مردم شهرستان رودبار را روایت می کند.
علاقه مندان می‌توانند برای خرید کتاب با شماره موبایل ۰۹۱۱۳۳۹۸۴۵۱ تماس بگیرند.

از این شاعر و نویسنده رودباری پیش از این دو کتاب جام جان (منظومه طاهر و زهره) و روبار لغزخونی (ضرب المثل ها و باورداشت های مردم رودبار) منتشر شده است. 
@roudbarezeytoon

«سک سرد آو»

به قلم: محمد میرزایی راجعونی

دَرفِه و گَلُن و شایدِم بعضی ییلاقات دیئَر، یلاق چوپون زِنِکُن، موقع  پَندیر گیری، زرد آوِ  پَندیر که قَزُن میون باقی منه اونو دَلِه کمی شیر دُکُنِن و دوواره  اونو  جوش دَهَن که  اونو  لور یا همون شیرین پندیر گوئن. بعضی مناطق ایرون اینو پندیر چکیده گوئن. ایی لورُ  سَر، عسل اوکنن و ناشتا جی خارن و هر چی اضافه مُنِه چون نتونِن اونو نیگه داری بکنن و ایی لور ترش اَبو، به خاطر همین، ایی لور نمک زَنِن و داخل خیک نیگه داری کُنِن و ایی محصول جدید شورَک گوئن. سِر اَخر دوواره قزون میون مقداری زرد آو باقی مُنِه که اون قابل استفاده نیه و ایی زرد آو دُکنن سَک جی ظرفون میون تا ایی زرد آو  سَکُن اودوشن. در حین خاردن، چوپون سَکُن جینگره مینگیری و سک جنگ شروع بوهو و اعصاف چوپونون خورد کنن و چوپونون گله حرکت دهن تا برای چرا ببرن. تا گله و چوپون سَکُن دور اَبون، پیر و دَلَه خُونَی وَر سَکُن و سَکُنی که توان جنگیدن با بقیه ندارِن از فرصت استفاده کُنِن و شوهون سر وقت ایی زرد آو که دِ آو سرد ابیه و از مزه دِکَته. به ایجور سکن گوین سک سرد آو خار یا سک سرد آو. ایی مَثَل بلا نسبت  برای آدمای فرصت طلب و ضعیف بکار برن که  نه توان جنگیدن دارن و نه توان مبارزه با سختی های روزگار دارن، همه جا حاضر و عنصر بی خاصیت و مفت خوار هستن.
دَرفه: درفک
گَلُن: دامنه ها
قَزُن: دیگ مسی بزرگ
ناشتا: صبحانه
خیک: جلد پوستی
اودوشن: بنوشند
@roudbarezeytoon

میر عباد دوزنده      قسمت  چهارم   
برگردان فارسی
هادی توحیدی

قراول گفت: خرجش چه میشود؟ پیرزن گفت: همه را من میدهم،  پسر با خوشحالی دوید افسارِ قاطر را گرفت، چند منزل که رفتند پسر فهمید که کفش بعضی از کاروانیان پاره شده و در کاروان کفاش نیست، وقتی کاروان در نزدیک یک آبادی اتراق کرد، از پیرزن مقداری پول قرض گرفت و به آبادي رفت و درفش و دشنه و دیگر ابزار کفاشی خرید، کاروان هر جا اتراق میکرد، می‌گشت و کفش‌های پاره را میدوخت و جل و پلاس مال ها را وصله پینه میکرد، اینکارها را از پدرش یاد گرفته بود،  کاروانیان هم، در ازای اینکارها به او آب و غذا یا پول میدادند، هر چه را می‌گرفت به پیرزن میداد، تا کربلا رسیدند همه خرج و مخارج خود را در آورد، قرض خود به پیرزن را داد و مقداری پول برایش ماند، در کربلا حجره ای اجاره کرد، هر روز بساطش را جلوی حجره پهن میکرد و به دوخت و دوز مشغول می‌شد، زمان برگشتن کاروان رسید، به بازار رفت و مقدار زیادی سوغات و یک کفش زنانه خرید، همه را به پیرزن داد و گفت: اینها را برای تو گرفته ام، من نمیخواهم بیایم، همینجا می‌مانم تا ببینم روزگار با من چه میکند، آدرس او را گرفت و قول داد هر وقت به ایران برگشت نزد او برود، دو سه سال همانجا ماند و کار کرد، کم کم دلش تنگ شد، هر وقت کاروانی از ایران می‌رسید،  دور و ورش می‌رفت و پرس و جو میکرد، بیشتر، خبرها، بد بود، "ستار خان در تهران زخمی و خانه نشین شده، یارانش خلع سلاح شده اند،  عده‌ای هم کشته شده اند"، نگران برادرانَش بود که در قشون بودند، "تبریز را روس‌ها گرفته اند و عده زیادی را اعدام کرده اند، باقرخان در نزدیکی کرمانشاه توسط دزدان به قتل رسیده"، این خبرها اعصاب او را به هم می‌ریخت،  دلش برای پدر و مادر و خواهر برادرانَش تنگ شده بود، نمی‌توانست بخوابد، کابوس میدید، با خودش گفت: چقدر در این ولایت غریب بمانم و زجر بکشم، تصمیم گرفت اگر کاروانی از تبریز آمد با آن به خانه برگردد، زمان زیادی نگذشت،  کاروان تبریز رسید، نزد رئیس کاروان رفت و برای برگشتن نام نویسی کرد، به بازار رفت و برای همه سوغات خرید، قاطری خرید،وسایلش را جمع کرد و آماده شد، حرکت کرد، هر جا کاروان اتراق میکرد، طبق عادت در داخل کاروان می‌گشت و هر کس کاری داشت به او کمک می‌کرد، در حین کمک مردی را دید که برایش آشنا آمد، او هم پسر رانگاه میکرد، خوب که نگاه کرد او را شناخت، همولایتیش بود، جلو رفت و سلام کرد و گفت: من پسر میر عزیز هستم و همه نشانی ها را داد، مرد گفت: میرعزیز هفت پسر داشت، تو کدام یکی هستی، گفت: آخری،مرد گفت: او که رفت جنگل، جانور او را خورد، بعد از مدتی استخوانهایش را پیدا کردند، دفن کردند، پسر گفت: هيچ چيز مرا نخورده، همانطور که میبینی سالم جلویت ایستاده ام، سه سال در همین ولایت غریب بودم، از پدر مادرم، برادرانم، خواهرم، از آنها چه خبر داری؟ مرد آهی کشید، پسر گفت: چرا آه کشیدی، مرد گفت: هیچی و راه افتاد برود، پسر دستش را گرفت و گفت : من مدتیست خواب بد میبینم،  بوگو چه شده؟ مرد گفت: چرا مثل قیر به من چسبیده ای، می‌گویم چیزی نشده، تو که داری می‌آیی،  هر چه شده خودت میبینی، دیگر، پسر به گریه افتاد و او را قسم داد و گفت: هر چه شده به من بوگو، من آنقدر سختی کشیده ام پوستم مثل پوست درخت کُلُفت شده، طاقت شنیدن دارم، مرد گفت : آخر خیلی بد است، پسر پوست گلویش را گرفت و خواهش کرد، مرد گفت: دو تا از برادرانت که با قشون رفته بودند تهران آنجا ... پسر روی زمين نشست، مرد پهلویش نشست، دستش را گرفت و گفت: خدا بتو صبر بدهد، گفتم اجازه بده نگویم، پسر به گریه افتاد و گفت: آن دو تای دیگر، مرد گفت: آن دو تا را روس‌ها در تبریز ... پسر گفت: وای مادرم چکار کرد؟ مرد گفت: دیگر نپرس، مادرت غم مردن تو را داشت، دیگر اين غم ها را نتوانست هضم کند، دق کرد مرد، پسر دو دستی به سرش کوبید گفت: بقیه، مرد گفت: تقصیر خودت است، من که نمیخواستم حرف بزنم، دولتیان خانه شما را خراب کردند، پدرت زیر دست و پایشان مرد، خواهر و دو برادرت شانس آوردند خانه نبودند، آنها دربدر و سرگردان شده اند، معلوم نیست کجا رفته اند، پسر گفت: پس با این حساب من کجا دارم میآیم، رفت تمام سوغاتی ها را آورد به مرد داد و گفت: اگر خواهر برادرانم را دیدی اینها را به آنها بده و اگر ندیدی ،  به هر کس که صلاح دیدی بده، سرِ قاطر را کج کرد و از کاروان جدا شد،  آبادی به آبادی و شهر به شهر رفت، هر جا شب میشد، همانجا می‌ماند و بساطش را پهن میکرد و دوباره راه می‌افتاد،  نمی‌دانست کجا می‌رود...
ادامه دارد...