حالا دیگه تکستی از طرف من نداری که بخوای بعد صد روز جواب بدی. دیگه روزِ تولدت که میاد، منتظر تبریک از طرف من نیستی‌. دیگه چشم‌هام برای دیدنت برق نمی‌زنه. دیگه قلبم بخاطرت تند تند نمی‌زنه. دیگه دو ثانیه بیشتر بغلت نمی‌کنم. دیگه با شنیدن اسمت لبخند نمیاد رو لبم. دیگه بخاطر تو بقیه آدم‌هارو پَس نمی‌زنم. دیگه برای بودن کنارت تلاش نمی‌کنم. دیگه برات با ذوق نمی‌نویسم. دیگه توی آیندم جایی نداری. دیگه برام با ۸میلیارد آدمه روی کره‌ی خاکی فرقی نداری. تبریک می‌گم عزیزم بالاخره موفق شدی من و از دست بدی. حالا با تمامِ توانت بدو سمتِ اون چیز‌هایی که با من نمی‌تونستی داشته باشی. همون چیزهایی که ارزشش و داشت تا گند بزنی به همه چیز‌. همون چیزهایی که بخاطرش حاضر شدی قلبِ من و زیر پات له کنی. همون چیزهایی که همیشه ارزششون از "ما" برات بیشتر بود.

از من فقط یه خاطره برات می‌مونه. خاطره‌ای که تا ابد حسرتِ تکرارش می‌کشی.

من؟ ساده، زودباور، و مقادیر زیادی از حماقت.

بسازم خنجری نیشش زِ فولاد
زنم بر دیده تا دل گردد آزاد...
-من و با این آهنگ دفن کنید‌.

یه فندک گرفتی زیرِ همه چی و خلاص.
هر چی بود و نبود باهم سوزوندی.
جوری سوزوندی که هیچ راهِ برگشتی نباشه.
شایدم واقعا همین و می‌خواستی. نه؟

می‌شد قطعا. تو نخواستی.

شب‌ها که می‌خوابی دیگه بهم نمیگی شب بخیر، صبح‌ها که بیدار میشی دیگه اولین پیامت رو به من نمیدی، سرِ ظهر دیگه پیام نمیدی که دلت برام تنگ شده، تو ماشین دیگه ویدیو مسیج نمی‌گیری برام بفرستی، دیگه عکس‌هام رو برایِ بار هزارم نگاه نمی‌کنی، کسی با اسمِ من تو زندگیت نیست، یعنی فرقی نداشت؟ اینقدر آسون بود دل کندن از من؟ اینقدر راحت بود دوست نداشتنِ من؟

کاش انقدر بی‌رحمانه نا‌امیدم نمی‌کردی عزیزم.

قوی‌ترین حسِ دنيا نه عشقه، و نه حتی نفرت. حسرته. و امیدوارم هیچوقت هیچ حسرتی تو دلتون باقی نمونه‌. هر حسی یه‌روزی کم‌رنگ می‌شه، جز این یدونه...