| عيدكم مبارك |

تقبل الله منا ومنكم صالح الاعمال

Bayramımız mübarek olsun.

Allah bizlerden ve sizlerden yapmış olduğumuz salih amelleri kabul etsin.

“Kurban” Bayramı..

Kurbanını gerçekten Allah’a kulluğu, ubûdiyyeti, O’na tekarrubu (yakınlığı) -ki kurban [قرب] Allah’a yakınlaşmak demektir-, O’nun rızâ ve rıdvânını arzu ederek, buna niyet ederek, kabûlünden yana kalbi huşû ve korku içinde olarak alan kaç Müslüman vardır? Acaba biz Allah katında onlardan olabildik mi?

Halbuki âlemlerin Rabb’i, biz kullar bunu fıkhedelim, bu basîrete ve akla sâhip olalım, bu ibâdetteki hikmeti kavrayıp önce kalbimizle, Tevhîdimizle Allah’a yönelelim diye bize «”Rabb’in için” namaz kıl ve kurban kes» buyurmuştu. Bu âyette Allah namaza ve kurbana hasiyet vermiştir, çünkü bu iki ibâdet Allah’a tekarrubu-yakınlığı açığa çıkaran en büyük iki ibâdettir.

Ve işte yine Allah azze ve celle, biz bu ibâdeti şuur ve huşû üzere yapalım, bu ameldeki maksadı anlayalım ve biraz tefekkür edelim diye Hacc sûresinde şöyle buyurmuştur: «Onların ne etleri, ne de kanları Allah’a ulaşacaktır. Fakat O’na, sizin takvânız ulaşacaktır..»

Allah’ın kendisini kurban kesmeye muvaffak kıldığı her kul, Allah’a adadığı kurbanına bir baksın, onun etine, kemiğine, kanına bir baksın. Allah o hayvanı onun önünde niçin parçalamayı ‘tâat’ kabul etmiştir, bunun tefekkürünü biraz yapsın..

Allah, bundan dolayı âyetin devâmında şöyle buyurdu: «Onların etleri de kanları da Allah’a asla ulaşmaz. Fakat O’na, sizin takvânız ulaşacaktır. İşte Allah o hayvanları sizin için boyun eğdirmiş (onları önünüzde zelîl kılmış)tır ki, size hidâyet ettiği için Allah’ı tekbîr edesiniz (büyükleyesiniz) diye..»Biz, Allah’ın kurban ile bizden ne istediğini gerçekten bilmekte miyiz? Allah kurbanı, sadece evimize et girsin, çocuğumuz et yesin, yoksula et verilsin diye mi kesmemizi istemiştir?

Bilakis esâsen her kurban sâhibi, kurbanının Allah tarafından kabûl olunmayacak olmasından korku duymalı, bunun için kalbine ve ameline takvâyı girdirme gayretinde olmalıdır. Bu kurbanı, Rabb’ine itâaten ve O’na duyduğu sevgi sebebiyle kurban ettiğini kalbi ve azâlarıyla ikrâr etmelidir.

Zira Allah katında mühim olan, kurbân kesmiş olmak değildir. Şayet böyle olsaydı, Allah Kur’ân’da şu kıssayı bize bildirmekle ne anlatmak ve öğretmek istemiştir?
«Onlara Âdem’in iki oğlunun haberini anlat. Hani ikisi de birer kurban sunmuştu, birinden kabul edilmiş; diğerinden kabul edilmemişti. (Kurbanı kabul edilmeyen, kardeşine): Kesinlikle seni öldüreceğim! dedi. (Diğeri) dedi ki: Allah, ancak muttakîlerden (takvâ sâhiblerinden) kabul eder.» Mâide: 27

Allah kalplerin takvâsına, ve ameldeki huşûya bakar.

Rabb’imiz, bizi her amelimizde takvâ ile süsle, kaplerimize tâatinin tazîmini ve heybetini girdir, ve bizden kabul buyur.

Kendinizi çok genç yaşta ilme daha yeni merdiven dayamışken ortaya atmak, ister çevrimiçi ister çevrimdışı olsun, birtakım kitle oluşturmak, hem gelişiminize hem de samimiyetinize zarar verir.

Çevrenizde çok kısa sürede büyük veya küçük bir takipçi kitlesi oluşturduğunuzda, öyle bir zaman gelecektir ki, tanınmamış olmayı dileyeceksiniz. Çünkü büyümeyi, fikir değiştirmeyi, yanıldığınızı kabul etmeyi, bilmediğinizi söylemeyi, taassubla yaydığınız ve insanların din algılarını şekillendiren fikirlerinizi geri çekmeyi çok zor bulacaksınız.

Bunu yaşayan insanların çoğu oturup kendileriyle dürüst bir konuşma bile yapmazlar.

Çıkış yolu bulamayınca, yaptığınız şeyin doğru olduğu konusunda kendinize yalan söylemeye başlarsınız; sosyal medyada da olsa bu kitleyi başka türlü nasıl elde edebilirdiniz ki?

Âlimlerin azaldığı, ilmin neredeyse yok olduğu, şüphelerin ve bid’atlerin yaygınlaştığı bir zamanda, başınızı eğin; bilinmeyen olarak kalın; önce âlimlerden (Selef’ten ve onların tâbilerinden) öğrenin ve acele etmeyin. Biraz kendinize zaman tanıyın. Bu senin için daha iyi.

Abdullah İbn Mes’ud dedi ki:

إنها ستكون أمور مشتبهة، فعليكم بالتؤدة؛ فإن يكن الرجل تابعا بالخير خير له من أن يكون رأسا في الشر

Muhakkak ki ileride şüpheli şeyler olacaktır. Bu yüzden acele etmeyin/temkinli olun. Bir kimsenin hayra tâbi olması, şerde baş olmasından kendisi için daha hayırlıdır.

İbn Vaddah el-Bid’a, 247