با گل زخم سر راه تو آذین بستیم
داغ‌های دل ما جای چراغانی‌ها...

به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد..

کیست این سروقد تشنه‌لب مشک‌به‌دوش..

«وضعیت سفید» خونم اومده پایین.

مرگ بر اسرائیل و کمالگرایی.

برای پاییز

شب دل کندنت می‌پرسم «آیا بازمی‌گردی؟»
جوابت هرچه باشد بر سؤال خویش می‌گریم..

شما هم با این بیت فاضل اشکی می‌شید؟

برای چارشنبه

.
کلام تلخ ولی صادقانه را بپذیر
بهانه است؟ چه بهتر! بهانه را بپذیر
چو برده‌ای که امیدش به روز آزادی‌ست
صبور باش و به تن تازیانه را بپذیر
پرنده بودن خود را مبر ز یاد ولی
کنون که در قفسی آب و دانه را بپذیر
نشاط عشق به رنج وجود می‌ارزید
ملال این سفر جاودانه را بپذیر
کسی برای ابد با کسی نمی‌ماند
زمانه است رفیقا! زمانه را بپذیر

از فاضل نظری

آشفته‌ام، آشفته‌ام بسیار مادر..