ای اهل ایمان!

اکنون زمان بیداری‌ست. این آغاز حملۀ استعماری جدید است؛ امکان ندارد که کلماتِ واضح‌تر از این گفته شود.

سعید زیاد

@ZendagiBaIslamZibast

عنوان: شصت‌سال ای ابو خالد - محمد ضیف!
نوشته: ادهم شرقاوی
ترجمه: عبدالباسط داعی
تعداد صفحات: ۶ صفحه

@ZendagiBaIslamZibast

شصت‌سال ای ابو خالد - محمد ضیف!

شصت‌سال است که تو برای مؤمنین، پایگا‌ه‌های جنگ را آماده می‌کردی، گردان‌ها و سربازهای آزادی را می‌ساختی و می‌شمردی و در میان‌شان ندا سر می‌دادی‌که: ألا إنَّ القوَّة الرّمي! آگاه باشید که قوت و قدرت، همان تیراندازی‌ست. در این شصت‌سال، گلوله‌ها خسته شدند و تو خسته نشدی. این چه شکوه، مردانگی و بزرگی‌ست ای مرد! وه چه شکوهی!

در این شصت‌سال، تو مقصود و مطلوب اول این دنیای هرزه بودی. اتهامت این بود که آزاده بودی و این سیاره‌ی برده را هیچ‌چیز بیش از آن مضطرب نمی‌کند که انسان آزاده را با تفنگی در دست ببیند.

از روزی‌که باور نمودی این زمین، جنگلی‌ست و هیچ‌چیزی در این زمین رایگان وجود ندارد و هیچ احدی سراغت نمی‌آید و برایت نمی‌گوید که این حق توست و حقت را بگیر. اگر چیزی را می‌خواهی، برخیز و برخلاف میل تمام دنیا آن را بگیر و قانون جنگل را با کفشت، لگد بزن. هر چقدر فریاد هم بزنی، کسی ازت نمی‌پرسد که تو را چه شده!
هر چقدر از وجودت خون بریزد، هیچ کسی به زخمت، توجه نمی‌کند. هر چقدر محکوم و نکوهش کنی، هرگز کسی برایت گوش نمی‌هد.

فقط هنگامی‌که با خودت، سلاح، تپانچه، موشک و گلوله‌های یاسین را داشته باشی، آن هنگام صدایت شنیده می‌شود و چهره‌ات در صفحه‌های نخست روزنامه‌ها، چاپ خواهد شد.

ای ابو خالد! در این شصت‌سال، زمین را با پاهایت گشت‌زدی و تمام دنیا را تکان دادی. پس سلام و درودت باد! درود بر پیکرت که انفجار بم‌ها و ترکش‌ها، سوراخ و تکه‌اش کردند! چندین بار از دهن مرگ، نجات یافتی در حالی‌که با خون آغشته بودی زیرا که این داستان هنوز ادامه دارد و تو آن را خواهی نوشت.

درود و سلام بر سایه‌ات! سایه‌ای‌که صادق‌‌تر از تمام چهره‌هاست و حاضرتر از حضور همگان است و در سایه‌ات آرام می‌گیریم آنگاه که پدیدار می‌شوی و از وحشتی‌که در دل‌های‌شان می‌اندازی، که به اندازه‌ی یک ماه راه پیمودن است، انس می‌گیریم.

درود به صدای معطرت با بوی باروت، بویی‌که عطر مردان واقعی‌ست، انگار که تو قعقاع هستی و صدایت در میان سپاه به اندازه‌ی هزار نفر می‌ماند.

شصت‌سال ای ابو خالد! علی‌رغم آن که سن مردان به سال‌ها مقایسه نمی‌شود بلکه به اساس دستاوردها مقایسه می‌شود پس تو چه بزرگی!

شصت‌سال ای ابو خالد!
پس اگر کسی تو را به‌خاطر خون‌ها سرزنش کند؛ پس این خون توست.
اگر کسی تو را به‌خاطر ویرانی‌ها سرزنش کند؛ تو زیر آوارها هستی.
اگر کسی تو را به‌خاطر جهاد سرزنش کند؛ این جهاد توست.
اگر کسی تو را به‌خاطر تمام این شهدا سرزنش کند؛ این شهادت توست.
و اگر کسی تو را به‌خاطر سن و سالت سرزنش کند؛ پس این عمرت را در تحت تعقیب بودن، زندانی بودن، جنگو بودن، مشوق انقلاب بودن و شهادت فنا و سپری کردی.
و اگر کسی تو را به‌خاطر خستگی سرزنش کند؛ پس تو عمرت را در خستگی و فداکاری گذشتاندی‌.
سرزنش را بس کنید؛ زیرا سرزنش نمودن مرد به‌خاطر مرد بودنش، کاری‌ست ناشایست و نابه‌جا!

شصت‌سال ای ابو خالد!
شصت‌سال در برابر ژنرال‌های دانشکده‌های نظامی، دلیل و حجت را به‌‌‌پا کردی ای فارغ‌التحصیل سوره‌ی انفال!

در این شصت‌سال هیچ نشان افتخار بر روی سینه‌ات نیست زیرا تو به این تکه‌‌ی پارچه نیاز نداشتی و تو همان فردی هستی‌که در دوختن کفن‌های دشمنت، مهارت یافتی.

‏شصت‌سال شد و رهبر و فرمانده‌تان آرام گرفت، برایش گریه نکنید؛ هنگامی‌که مرد به مراد و آرزویش می‌رسد، گریه نمی‌کند بلکه زمانی می‌گرید که به مرادش نرسد و برای کسی چون او سزاوار و روا نبود که به گمشده‌اش نرسد و گمشده‌اش به او نرسد.

پس اگر این آرزو و گم‌شده‌ای هر یک از ما نیست، پس بنابر چه چیزی در این راه می‌رویم و بر اساس چه چیزی دست‌های‌مان را بلند می‌نماییم و دعا می‌کنیم: پروردگارا! از خون‌های ما بگیر تا راضی شوی‌ و بر اساس چه چیزی هر صبح و شام تعهد می‌بندیم که ما هرگز میدان را ترک نمی‌کنیم و سلاح را بر زمین نمی‌گذاریم.

دشمن، ما را در قتل‌گاه هدف قرار نداده است؛ زیرا جنگویان ما، هیچ‌وقت پنهان نبوده‌اند، از دیرباز ما فرماندهان‌مان را قبل از سربازان پیش‌قدم می‌کنیم.

این حرکت، زنده و زاینده است و این مرز و دژ، جانشین دارد و اگر ادامه‌ی دلاوری‌ها و قهرمانی‌ گذشته نبود، دلاوری آنانی‌ را که پیوستند، نمی‌شناختیم و نمی‌دیدیم.

به‌‌‌خاطر ابو خالد گریه نکنید و برایش مرثیه ننویسید زیرا اکنون تمام واژه‌ها احمقانه و بی‌ارزش‌اند. مرثیه‌ی ابو خالد و همراهانش این است که شما بر همان راهی بمیرید که آنان بر آن مُردند. فردوس جاویدان جایت ای ابو خالد، فردوس جاویدان!

نوشته: د. أدهم شرقاوي
ترجمه: عبدالباسط داعی

@ZendagiBaIslamZibast

موضوعی‌که بسیاری از خانواده‌ها، آن را ساده و عادی می‌گیرند!

مسلم و بخاری از حدیث عقبه بن عامر آورده‌اند که رسول‌الله ﷺ فرمودند: «بپرهیزید از وارد شدن به محیط زنان -بیگانه.
مردِ از انصار، پرسید: ای پیامبر الله! در مورد نزدیکان شوهر و خانم چطور؟
رسول‌الله ﷺ فرمودند: -خطر- نزدیکان و خویشاوندان شوهر و خانم، به‌مثابۀ مرگ است.»

یکی از موضوعات دردناکی‌که بایست بدان توجه شود، سادگی و بی‌تفاوتی در امر ارتباط میان نزدیکان و خویشاوندان است.

دختر کاکا و مامایت، خواهرت نیستند. پسر کاکا و مامایت، برادرت نیستند.

دختر عمه و خاله‌ات، خواهرت نیستند. پسر عمه و خاله‌ات، برادرت نیستند.
خواهرِ خانمت، خواهرت نیست. برادر شوهرت، برادرت نیست. تفاوت بزرگ و زیاد وجود دارد میان صلۀ رحمی‌که اسلام عزیز بدان امر فرموده و به‌خاطر پاداش داده است بلکه مرتبط بدین امر، ضوابط و حدودی را وضع کرده است که می‌باید منطبق بر آن‌ عمل کرد.

و اسلام بدین عادی‌بودن، انفتاح و تبسطی‌که در امر روابط میان نزدیکان و خویشاوندان وجود دارد، به چنین‌شکل دعوت نکرده و برحذر داشته است و اینچنین روابط عادی‌گونه میان خویشاوندان، اصلا در باب صله‌ی‌رحم داخل نمی‌شود.

اللهُمَّ إني قد بلَّغتُ فاشهَدْ!

دکتور ادهم شرقاوی

@ZendagiBaIslamZibast

ما، خوب و خوش نیستیم تا غزه خوب و خوش نباشد!

محمد ابراشی

@ZendagiBaIslamZibast

ایستاده خواهیم خوابید؛ چون باران و سیل‌، خیمه‌ها را پر از آب نموده است.

اهل غزه!

@ZendagiBaIslamZibast

**۳۲۹ روز از فروگذاشتن و تنهایی مسلمانان، خیانت حکام، نفاق مشایخ و سلاطین در غزه می‌گذرد.

خیر در ما نیست اگر فراموش کنیم و این قضیه را عادی بپنداریم.**
@ZendagiBaIslamZibast

نیکوترین و ناب‌ترین چیز در دنیا، شوق‌داشتن برای دیدار الله متعال است و نیکوترین چیز در آخرت، نگریستن به ذات پاک الله سبحانه‌وتعالی است.

ابن قیم رحمه‌الله
إغاثة اللفهان ٤٢

@ZendagiBaIslamZibast

هرکس می‌تواند نظرش را بگوید؛ ولی هنگامی‌که حکم الله سبحانه‌وتعالی در میان می‌آید، دیگر کسی حق نظر ندارد. الله متعال، پیامبرش را امر فرمود تا بدانچه که الله برایش نشان‌داده است حکم کند نه به آنچه خود پیامبر می‌بیند: ﴿لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ﴾ [نساء: ۱۰۵].
«تا میان مردمان طبق آنچه الله به تو نشان داده است داوری کنی.»

نوشته: عبدالعزیز طریفی

@ZendagiBaIslamZibast