ممنونم آی‌نازِ زیبا ♡

شرح حال من با زیباترین کلمات ممکن.
چه بگویم!

سبز

I would like the feeling, I would like the feeling
I would like the feeling gone
'Cause I don't like the way it's, I don't like the way it's
I don't like the way it's looking
I get caught looking in the mirror on the regular
And what I see there resembles some competitor
I see things behind things behind things
And there are rings within rings within rings
I can't go through the motions, I can't go through the motions
How am I supposed to do this now?
Say we went out strolling, say we went out strolling
Say I went and told them how
I am afraid of changing
And when it comes the time to check and rearrange shit
There are things behind things behind things
And there are rings within rings within rings
I got caught compiling, I got caught compiling
I got caught compiling my own news
I never lose, and who's the benefactor?
And how to move without touching every interactor
When there are things behind things behind things (a little further)
And there are rings within rings within rings

GreenGloves

یار ما همانی‌ست که یکبار دل ما را شکست. اما چه میشود کرد! آدمی قلب دارد و قلب نرم میشود، میبخشد، عاشق می‌شود. ما هم بخشیدیم؛ و فکر میکنم که لایق یک فرصت بود. یار ما یک کافه‌ی کوچک در حوالی دانشگاه دارد که طعم قهوه‌هایش برای من از تمام کافه‌های این شهر بهتر…

هوا سرده، خیلی خیلی سرد.
لایه لایه لباس‌ها رو می‌پوشم و به این فکر میکنم که چقدر تغیر کردم. لباس‌هایی که توی تنم یک سایز بزرگتر به نظر میرسند و حتی اینکه متوجه میشم چقدر نسبت به روزهای اولی که در این شهرِ سرد بودم کمتر لباس میپوشم.
آدم ناشناسی که پارسال در همین روزهای سرد توی کتابخونه با پیرهن چهارخونه‌ی پشمی لحظه‌ای از کنارم رد شد حالا توی همون کتابخونه در همین روز سرد کنارم میشینه تا با هم «آن‌قدر سرد که برف ببارد» بخونیم؛ در حالی که اون پیرهن چهارخونه‌ی پشمی، تو تنِ منه.
به این فکر میکنم که به چه شکل عجیبی آدم‌ها وارد زندگیت میشند، و تبدیل میشند به آدمِ مهم زندگی‌ات.
دختری که پارسال گهگاهی میومد اتاقت تا یکی از دوست‌هاش رو ببینه امسال در اتاقت رو باز میکنه و میگه عه عاطفه توییی؟ سلام من هم‌اتاقی جدیدتونم. و در عرض ۲ ماه میشه رفیقت که دائم دارید با هم کتاب رد و بدل میکنید! بعلاوه‌ی دو هم اتاقی دیگه که پنج دقیقه هم نمیشه بدون اینکه از خنده سر درد بگیری پیششون بشینی. و این آدم‌ها یکی از قشنگترین تولدهای زندگیت رو میگیرند؛ سورپرایزی که خراب میشه و خنده‌هایی که تموم نمیشه، چون همچنان همه چیز خوبه؛ کتاب کودکی که برات گرفتند و شب میشینند تا براشون بخونی، چراغ مطالعه‌ای که تراش و قلک هم داره تا بتونی شب‌ها با نورش کتاب بخونی، بوک مارکِ کاکتوسی، استیک نوتی که تصویر روش باعث شده یاد من و سین بیفتند و جوراب‌های پشمیِ قهوه‌ای!
همشون یه رد سبز دارند و با دفتر کاکتوسی‌ای که زهرا برام گرفته ست شدند.
و دختری که یکسال پیش، روز اولی که رفتم کانون، کتاب رو داد دستم و گفت ادامه‌اش رو تو بخون. میگفت اون روز اسمت رو نپرسیدم چون فکر کردم تو هم مثل بقیه یه جلسه میای و بعد دیگه هم رو نمیبینیم، اما حالا چای دم میکنیم،۴ تا بلوک میریم اون طرف تر تا نمازخونه‌ی خالی پیدا کنیم و بشینیم یه گوشه و تا ۲ نصفه شب از اون بخش‌های تاریک زندگی‌مون حرف بزنیم که به کسی نمیگیم، و کسی که اولین کیک تولد امسالم رو برام گرفت.
پارسال، این روزها کوچترین تصوری از اتفاقات و آدم‌هایی که پیش خواهند آمد نداشتم؛ اما زندگیِ همواره در حال تغیر همیشه یک چیز جدید همراه خودش داره.

و ۲۴ تموم شد.
انقدر روزهای عجیبی رو میگذرونم که کلماتم جمع نمیشند برای بیان حسم.

سرم، گوشم، گلوم و تمام بدنم درد میکنه و اصلا حال ندارم.