هیچکی نفهمید من توی این چهار ماه چی کشیدم.

به خاطر ترس از دست دادن،
چه چیزهایی از دست دادەایم ...

‏در نهایت شاید اون‌قدر برام مهم نباشه که دوست داشته نمی‌شم، اما همیشه برام سواله که چطور این همه آدم ناجالب دوست داشته می‌شن و من نه.

جوری که برای آرامشم می‌تونم خودمو از آدما جدا کنم ترسناک ترین چیز راجب منه. به این صورت که من می‌تونم تا حد مرگ دوستت داشته باشم و دیگه دوباره منو نبینی.

دلم میخواد بهش پیام بدم بگم: “تو واقعا دلت برای من تنگ نشده یا داری ادای بی تفاوتا رو درمیاری؟”

این تیکه از کتاب ١٩٨۴ از جورج اورول رو به بهترین شکل ممکن منو توصیف میکنه:

"من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم" من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم..!".

اگه دوس داشتی یه چیزی واسم بنویس ، بفرس .
https://t.me/BChatBot?start=sc-39b1831368

آدمایی که تراپی میرن زخماشون رو درمان می‌کنن و ادامه میدن، آسیب دیده و ضعیف نیستن؛ اونا خیلی قدرتمندن که با وجود زخم‌هایی که خودشون نقشی توی به وجود اومدنشون نداشتن همچنان به دنبال ادامه دادن و رشد کردنن.