🖊📃تجزيه مي‌شويم و حواس‌مان نيست!

🔻غلامرضا بني اسدي

⬅️ روستاي ما سر جاي خود است. خانه‌هايش جا به جا نشده‌اند اما به خاطر خشکسالي و نبود فرصت شغلي و فقر درآمد، فرزندانش فراوان جا به جا شده‌اند. هرکدام به سويي رفته و در سرزميني ديگر کار کرده و خانه ساخته‌اند. دل مان البته خوش است که کالبدِ روستا هنوز سر پاست. خانه‌هاي خشتي قديمي اگر آوار مي‌شوند، هنوز هم تک خانه‌هايي آهني قد مي‌کشند. مي‌گوئيم روستا هست. اما آيا هست؟ آيا کالبدي که شايد نفسي بيايد و برود را مي‌شود زنده خواند و سراغِ زايايي و پويايي را نگرفت؟ آيا نمي‌توان گفت روستاي ما گرفتار نوعي از تجزيه پنهان شده است؟
آيا همين سرنوشت چند خطي روستاي ما، براي کشور مان هزاران کتاب نمي‌شود؟ تجزيه که فقط قطعه، قطعه کردن جغرافياي يک کشور نيست، هست؟ همين که مرز‌هاي زميني دست نخورد، مي‌توان گفت اتفاقي نيفتاده است؟ کاش مي‌شد. اما نمي‌شود بر تجزيه هويتي چشم بست. بر اين که بسياري از فرزندان وطن، مثل شاخه بريده شده از درخت، به خاکي ديگر افتند. حالا شايد آنجا بروند و شايد هم هيزم تنور شوند. آيا اين را تجزيه، تحليل نمي‌کنيم؟ يک ذره از خاکِ ما را حتي باد و طوفانِ جنگ، نتوانسته به جايي ديگر ببرد اما چندين و چند ميليون نفرِ ما رفته‌اند. خيلي از اينان که نرفته‌اند هم با پديده مهاجرت عاطفي، دل و ذهنِ شان، آن سوست واينجا دلبستگيي که بايد داشته باشند را ندارند. آيا اين، گونه‌اي از تجزيه نيست؟ خدا کند نباشد. خدا کند رفتگان هم باز آيند. خدا کندهمان‌طور که مرز‌هاي زميني ما مستحکم هستند، مرز‌هاي هويتي ما هم محکم باشند. جوري که هجرت گزيدگان دل از مام وطن نبرند و هرجا که مي‌روند به عنوان يک ايراني سفيرِ فرهنگ و هويت و تاريخِ ديرپاي اين کشور صاحب تاريخ باشند. اما... اما وقتي فضا را چنان پيش ببريم که برخي خود را مالک همه کشور بپندارند و به هرکس که مثل آنان فکر نمي‌کند، راه خروج را نشان دهند، آن تجزيه هويتي اتفاق مي‌افتد. وقتي برخي افراد به خود حق بدهند، حق و خواست ديگران را ناديده انگارند، خود به خود آن ديگران را به سمت جدايي سوق مي‌دهند. حالا بروند يا نروند چندان فرقي نمي‌کند.
وقتي بيش از 50 درصد مردم در مهمترين انتخابات که به سرنوشت امروز و فرداي شان بسته است، قهر مي‌کنند، تجزيه، بي‌صدا اتفاق افتاده است. ما نتوانستيم بعد از انتخابات کاري کنيم که تجربه‌اي موفق براي عبور از تجزيه شود. هنوز برخي‌ها انتخابات را تمام شده ندانسته‌اند تا بشود به اين بحران هويتي انديشيد. تا برخي‌ها همچنان بر طبل تفرقه مي‌کوبند، وفاق سياسي به اتحاد ملي نخواهد انجاميد. چنين که نشود، تجزيه، ذره ذره اتفاق خواهد افتاد هرچند خاک ما همچنان مستقر بماند. به اوضاع جهان نگاه کنيم. بوي بهبود به مشام نمي‌رسد. خود ما بايد دست همديگر را بگيريم و برخيزيم.
@JENewspaper

زندگی در سردترین شهر کره زمین.

? رئیس اتحادیه انجمن‌های علمی انرژی: به ناترازی همزمان تمامی حامل‌های انرژی برخورد کرده‌ایم/ نه گاز کافی داریم، نه برق، نه گازوئیل و نه مازوت!

هاشم اورعی، رئیس اتحادیه انجمن‌های علمی انرژی ایران: ما اکنون به ناترازی همزمان تمامی حامل‌های انرژی برخورد کرده‌ایم. نیروگاه‌ها گاز ندارند، در نتیجه برق نداریم، بعد می‌رویم سراغ گازوییل، باز هم نداریم بعد می‌رویم سراغ مازوت باز هم نداریم.

با کمال تأسف هیچ دلیلی برای اینکه سال آینده وضعیت بهتر شود را نداریم. این روز‌ها صحبت از کمبود ۲۵۰ میلیون مترمکعب گاز است و تولیدمان روی ۸۰۰ میلیون مترمکعب مانده است. در بخش برق و بنزین و گازوییل هم کمبود داریم.

به نظر من سال آینده به ۲۴ هزار مگاوات ناترازی می‌رسیم. کسری گاز ما هم بین ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون مترمکعب خواهد رسید. این یعنی نزدیک ۵۰ درصد ناترازی گاز! /رویداد۲۴

@eskannews_com
instagram.com/eskannews

توقف مازوت سازی خبر بسیار مهم و قابل تقدیری است. دولت یک نگاه انسان محور را جایگزین نگاه مصرف محور کرده است. شانزده میلیون تن مازوت سوزی در کشور کاهش خواهد یافت. مشکلات آآلودگی هوا در محیطهای شهری با یک تصمیم خردمندانه کاهش می یابد.

?دستور پزشکیان برای توقف مازوت‌سوزی در ۳ نیروگاه
?فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت:

?شرط عدالت نیست برای تولید برق، بخشی از جامعه با جان خود هزینه آن را پرداخت کند.

?از همین رو به دستور رئیس جمهور مازوت سوزی در سه نیروگاه اراک، کرج و اصفهان که شرایط ویژه ای دارند، متوقف می شود.

?می‌توان برای مدت محدودی، «خاموشی منظم» را جایگزین «تولید سم» برای عموم شهروندان کرد.

@ShahraraNews

کرآبی
درباره‌ی تاریخ ناشنوایی ما

دیروز نشستی به همت انجمن جامعه‌شناسی درباره‌ی آثار و آراء مرتضی فرهادی برگزار شد که من هم در آن کلمه‌ای چند گفتم ذیل عنوان کرآبی.
کرآبی دیگر چیست؟ کرآبی یکی از دردها، عارضه‌ها، بیماری‌ها، آفت‌ها و آزارهای ماست.
آب بانگ دارد. صدا دارد. حرف دارد. آب از دست ما آدم‌ها به فغان آمده است. می‌نالد. زار می‌زند.
و ما نمی‌شنویم. نمی‌خواهیم که بشنویم. گوش‌مان سنگین و گران است و نمی‌دانیم و نمی‌بینیم که این عارضه چقدر برای‌مان گران تمام شده است.
ایران سرزمینی‌ست نیمه‌خشک. هستی‌اش، تاریخش، فرهنگ و تمدن‌اش، بیش از بسیاری سرزمین‌های دیگر، با آب گره خورده است. تاریخ و تمدن ایران آبی است. سرشت و سرنوشت این تمدن و این تاریخ را برپایه‌ی مفهوم آبادی و آبادانی درک و روایت باید کرد. طبیعت خشک و خشن از کهن‌ترین روزگاران مردم این مرزوبوم را واداشته است که در مدیریت آب همه‌ی هنر و استعداد و توش و توان خود را به کار گیرند. این مردم زبان آب را خوب می‌فهمیدند. آب را خوب می‌شناختند. قدرش را خوب می‌دانستند. با آن همدلی داشتند. شکرگزار قطره‌قطره‌اش بودند.
و...
چه شد که گوش‌های این مردم چنین گران و سنگین شد؟ چرا میان آنان و آب قهر افتاد؟
بحران آب و زیست‌بوم که اینک چالشی بزرگ و بنیان‌کن شده است ریشه در کجا دارد؟ ما را چه باید؟ ما را چه می‌شود؟
از چند دهه پیش پاره‌ای از دانشمندان دردمند دغدغه‌مند بیداردل هوشیار درباره‌ی این بحران به ما هشدار دادند. باستانی‌پاریزی در دهه‌ی چهل از این می‌گفت که حفر چاه‌عمیق بلایی خانمان‌سوز است و یورش و ایلغاری است بمراتب ویرانگرتر از ایلغار مغول. آثار و گفتارهای کسانی چون صفی‌نژاد، پاپلی‌یزدی، آهنگ کوثر، مرتضی فرهادی و... هرکدام بگونه‌ای به سویه‌ها و گوشه‌هایی از این موضوع اشارات و تنبیهات داشت. با این حال هیچ‌یک از این هشدارها از پیشرفت و گسترش این بحران پیش‌گیری نکرد. چنانکه باید و شاید شنیده نشد. نظام دانش ما در حوزه‌ی علوم‌انسانی‌ و اجتماعی آب را به مسأله تبدیل نکرد. نتوانست و نخواست که چنین کند. آب بایستی به یکی از مسائل محوری علوم‌انسانی‌ و اجتماعی تبدیل می‌شد و نشد. چرا؟ چنانکه باید و شاید و در آن حد و اندازه که نیاز ما بود نشد. چرا نشد؟
چرا کارها و گفتارهای مرتضی فرهادی و امثال او در کانون توجه قرار نگرفت؟ چرا در حاشیه و پیرامون ماند؟ مفهوم کرآبی شاید بتواند پرتوی بر سویه‌ها و گوشه‌های این موضوع بیفکند. شاید بتواند پاسخی به این پرسش بدهد. تاریخ این ناشنوایی را باید روایت کنیم. هرچه زودتر بهتر.
فردا شاید دیر باشد. ناگفته و نانوشته‌ماندن تاریخ کرآبی برای ما بسیار گران تمام خواهد شد...
شنیدن یا نشنیدن مسأله این است.

این سخن را ترجمه‌ی پهناوری
گفته آید در مقام(مجال) دیگری

#داریوش_رحمانیان
دهم آبان‌ماه هزار و چهارصد و سه
https://t.me/mardomnameh

.
?**در این فیلم مستند ژاپنی زیبا یک کلمه هم رد و بدل نشده ولی ۲۷ جایزه بین المللی گرفته، ارزش دیدن دارد.

‌نه تنها ارزش دیدن، ارزش آموختن و آموزاندن هم دارد. ?اهل تفکر قادرند ریشه‌یابی کنند:**۱- چند در صد مواد غذایی در جامعه های مصرف زده به زباله تبدیل می‌شود؟

۲- چند درصد هزینه واحد‌های بزرگ تولیدی صرف تبلیغ وضد فرهنگ سازی می‌شود که مخاطبان را به این باور برسانند که مصرف هر چه بیشتر تولیدات‌شان ضروریست؟

۳- با کاهش منطقی پسماند مواد غذایی در جوامع مصرف زده، چند میلیارد انسان را می‌توان از فقر غذایی نجات داد.

@tahlilvarasad