غمگین‌ترین بیتی که خوندم عقبِ یه وانتی بود:
دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین
خود نعش خود به شانه گرفتم، گریستم

افتابی نیستی وقلبم یخ زده

این حرفای انگیزشی و آب دوغ خیاری پادکستا و ریلزای اینستارو وبریز دور که تنهایی خیلی کوووله، خیلی خوش میگذره تنهایی،گور بابای بقیه عشق است تنهایی.
تنهایی فقط شایسته خداست.
تو برای ادامه حیات به یک انگیزه نیاز داری
به یک انگیزه ازنوع آدمیزادیش!

آدمیزاد یه انگیزه میخواد! یه دلخوشی میخواد!که هروقت بدبختیا مثل شهاب سنگ سقوط کردن تو زندگیش وهمه جارو پراز چاله چوله کردن، بگه به کیفم! اون که هست اون که وجود داره پس اینا منو زمین نمیزنه پس اینا منو خم نمیکنه

اللَّهُمَّ إِنِّي أَطَعْتُكَ فِي أَحَبِّ الْأَشْيَاءِ إِلَيْكَ وَ هُوَ التَّوْحِيدُ و وَ ارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ

خدايا ! تو را در محبوب ترين چيز ها نزدت كه يگانه ‏پرستى است اطاعت نمودم، از جهاتى كه گمان مى ‏برم و يا گمان نمى ‏برم مرا روزى ده‏...

این زندگی واگعیه یاکیکه؟

اون قسمت اززندگی که به خودت میای ومیبینی آخرین عکسی که ازخودت توی گالری داری یه عکس بدون ارایش وادیته که برات حتی مهم نیست چشات توش چپ افتاده. نهایتم واسه چندماه پیش باشه.به جاش یه مشت شات قبض و واریز توی گالری داره بهت پوزخند میزنه.

دیگه کلمه ها کافی نیستند! کلمه ها ازکار افتادند!فاسد شدند! بایدرفت سراغ چشم ها، سراغ دست ها