Тып-тыныш 1500-ге де жетіп алыппыз.

Мың рақмет!?

Автобуста бір әйел кішкентай екі қызын түртпектеп, тиісіп келеді. Астанадағы автобустардың ішінде сабырлықтың жоғары деңгейіне ие адам да амалсыздан ашуланады. Айтпағым ол емес. Жігіттер, осы үшін өмір сүруге, осы үшін еңбек етіп, тырмысып, тыраштануға, сынбауға болады. Елдегі жалақы көлемімен, тұрмыстық жағдаймен қоғамдық көлікте қатынау қалыпты яки түсінікті. Бірақ кейін әйелім мен бала-шағам суықта үрпиіп, ыстықта пысынап автобуста отырса, өзімді “арлы азамат” деуге ұялар ем. Мейлі шаршайын, мейлі жұмысқа кешігейін, мейлі үйге кеш келіп, ұйқым қанбаса да мейлі: маған асыраушы деп қарайтын адамдарды сабылтпайын, олардың жайлылығынан, қуанғанынан, саулығынан ештеңені биік қоймаймын. Ешқашан!

Еріншектік деген маған әншейін сән ғой.

Жаз деген сайын жаза алмайды екенсің. Күз, тез келші.

Агатаны оқи жүріңдер??

Тым тартымды шығарма.

Өзінен басқа тірі жанның айтқанын “дұрыс” деп есептемейтін адамның екінші есімі “надан”.

Біздің үйге келгенде балаларыңа: шулай берме, ана әпкең ұрысады - деп мені көрсетпеңдерші??

Бөтен үйге барғанда балаларыңа “қой!” деп айтуды үйреніңдерші.

Балаларыңды боқтамаңдаршы.