وایییی تک تک کلمات این آهنگ اصلا>>>>>>

چیزی نپرس از من چشمامو معنی کن
چشمای من روحِ منو به تو نشون میده
من
من دورم از جسمم

یه روز حالشو ازش پرسیدم،بهم گفت دارم سر میرم از دلتنگی، اون روز توی اون لحظه بهش فکر نکردم اما بعدها توی خلوت خودم بار‌هاو بار‌ها به این جوابش فکر کردم و با خودم گفتم چقدر قشنگ گفته،دلتنگی دقیقا همینه باعث میشه هر چی تو وجودته سر بره و گند بزنه به زندگیت انگار یکی میاد شعله‌ی بی قراری هاتو میبره بالا و باعث میشه تو سر بری و فرو بریزی،‌حالا تو بگو چی میمونه از ادمی که همیشه،همه‌ی زندگیش‌در حال سر رفتنه؟

-فاطمه‌فرهادیان

یک‌نفر آدمم و چندنفر غمگینم.

میگفت از لحاظ روانشناسی وقتی کسی رو
دوست داری پیش اون بچه تر میشی، گاهی
خنگ تر میشی چون زبونت توانایی ابراز
احساسات قلبت رو نداره ولی همونقدرم روی
تمام حرفاش و رفتاراش حساس و زودرنج‌
میشی؛ و چقدر درست میگفت.

داستان بودن آدما همیشه همینه.زمانی که داری تو خروار خروار دردُ غصه غرق میشی و چیزی نمونده تا غصه تورو ببلعه سر‌وکلشون پیدا میشه،میشن غریق نجاتت دستتو میگیرنُ تورو توی آغوشِ محبتشون حبس میکنن و خب توام هیچوقت حتی به ذهنتم خطور نمیکنه که غریق نجاتت یه روز عامل اصلیِ مرگت شه و درست زمانی که سرت گرمِ نوازشاشه یهو چشاتو باز میکنی و میبینی نیست و این نبودن اونقدر بزرگه که انگار از اولم نبوده. همونی که تورو از فکره عالمُ ادم دور میکرد دقیقا خودش میشه دغدغه فکریت. آدما همونطوری که به خواسته تو وارده زندگیت نمیشن و یهویی میان به همون اندازه هم یهویی میرن و این تویی که دلتو و چه بسا خودتو بین این اومدن و رفتن گم میکنی.

اگه ورژن پر حرفمو دیدی،
یعنی خیلی دوستت دارم.

فکر کردن به یه چیزایی مثل گیر افتادن تو یه باتلاقه. یه باتلاق که تورو هر لحظه بیشتر غرقه خودش میکنه و هر چی بیشتر برای فرار تقلا میکنی میبینی بیشتر غرقش شدی.

بودنِ بعضی از آدما شبیه ساعت شنیه؛
کنار خودت داریشون، توو دستات داریشون،
اما هر لحظه حجمِ نبودنشون زیاد و زیاد تر میشه،
و تو هیچ کاری از دستت برنمیاد؛ جز اینکه فقط تماشا کنی و ببینی کی آخرین دونه ی شن پایین میفته، آخرین بهونه ی بودن.
بعد اگه هم بخوای ساعت شنی رو زیر و رو کنی
تا واسه چند لحظه هم که شده دوباره بودنشونو به دست بیاری؛ تازه میفهمی که فقط انبوهی از "نبودن" ها رو زیر و رو کردی!