در گوشه‌ی تلف‌ کردن‌ها دست و پایم را از خستگی‌ کش می‌دهم. جایی ایستاده‌ام که از آن خودم نیست. پای گلی آب ریخته‌ام که ریشه‌ای برش نیست. نمی‌بینی؟ در میان این تاری‌ها و ناشنیده‌ها و ننگین‌ دیوارها، مرگ است که از سر و کول من کشیده بالا. من تارِ تارم. حتی دیگر عاجزم از شمارش این سیاه روزها.

انقدر خوشگله که وقتِ سر به بیابون گذاشتنه.

نجوای نفس صبح که میمیرد و گنجشکان که صدایشان را به دار می‌اویزند تا فردا به هنگام تولد دوباره‌شان به خاک سرد صبح بسپارد.