Seleme bin Abdilmelik رحمه الله der ki:

‎Saliha kadın, mü'min için iki gözden, iki elden ve iki ayaktan daha hayırlıdır.

‎(Ahsen'ul Mehasin lis-Sealibi, 368)

"Cüveyni, babasının vefatından sonra ders meclisinin başına geçince birisi ona şu soruyu sordu:
- Peygamberimiz neden yolculuğu bir çeşit azap olarak nitelendirmiştir?
Cüveyni şöyle dedi: Çünkü yolculuklarda sevdiklerinden ayrılmak vardır."

[İbn Hacer, Fethu'l-Bari]

‏سأل إمام الحرمين حين جلس موضع أبيه ، لم كان السفر قطعة من العذاب؟ فأجابه على الفور: لأن فيه فراق الأحباب

Ey dünya zevkini düşünüp hastalıktan ızdırab çeken kardeşim ! Bu dünya eğer daimi olsa idi ve yolumuzda ölüm olmasaydı ve firak ve zevalin rüzgârlari esmeseydi ve musibetli, fırtınalı istikbalde manevi kış mevsimleri olmasaydı; ben de seninle beraber senin haline acıyacaktım.

Fakat madem dünya bir gün bize haydi dışarı diyecek, feryadımızdan kulağını kapayacak, o bizi dışarı kovmadan biz bu hastalıklar ikâzâtıyla şimdiden onun aşkından vazgeçmeliyiz.
O bizi terketmeden, kalben onu terke çalışmalıyız.

Rasulullah'ın -sallalahu aleyhi ve sellem- tavsiye ettiği bir dua:

“İnsanlar altın ve gümüş biriktirdiği zaman sizler de şu kelimeleri biriktirin:

“Allah’ım! Senden, dinde sebât göstermeyi, doğruluk üzerine kararlı olmayı,nimetine şükretmeyi,Sana güzel ibâdet etmeyi isterim. Senden selîm bir kalp, doğru söyleyen bir dil isterim. Bildiğin şeylerin hayırlısını ister bildiklerinin şerrinden Sana sığınırım. Bildiğin şeylerden dolayı Sana istiğfâr ederim.
Şüphe yok kiSen tüm gizlilikleri tam olarak bilirsin.”

(Ahmed b.Hanbel, Müsned,
Hadis No: 17114.)

Lokman aleyhisselâm şöyle dua ederdi:

‏اللهم لا تجعل اصحابي من الغافلين، الذين إذا ذكر‌ْتك لم يعينوني، وإذا نسيتُك لم يذَكِّروني، وإذا أمرتُ لم يطيعوني، و إن صمتُّ أحزنوني .

"Allahım, dostlarımı seni zikrettiğimde bana yardım etmeyen, seni unuttuğumda (gaflete düştüğümde) bana hatırlatmayan, (hayrı) emrettiğimde bana itaat etmeyen ve sustuğumda beni üzen gâfillerden kılma.”İbn’ul Mubarek ez-Zuhd 1/122

***İlahi! Hamdini sözüme sertâc ettim,
Zikrini kalbime mi’rac ettim.
Kitabını kendime minhâc ettim.
Ben yoktum, vâr ettin.
Varlığından haberdâr ettin.
İnâyetine sığındım, kapına geldim.
Hidâyetine sığındım, lütfuna geldim.
Kulluk edemedim, affına geldim.
Şaşırtma beni, doğruyu söylet,
Neşeni duyur, hâkikati öğret.
Sen duyurmazsan ben duyamam.
Sen söyletmezsen ben söyleyemem.
Sen sevdirmezsen ben sevdiremem.
Sevdir bize hep sevdiklerini,
Yerdir bize hep yerdiklerini.
Yâr et bize erdirdiklerini.
Sevdin habîbini kâtinata sevdirdin.
Sevdin de hil’ati risâleti giydirdin.
Makam-ı İbrahim’den makam-ı Mahmud’a erdirdin.
Server-i asfiya kıldın.
Hatem-i enbiya kıldın.
Muhammed Mustafa kıldın.
Salat-ü selam, tahiyyat-ü ikram,
Her türlü ihtiram ona,
O’nun Al ü Ashab una

Elmalılı Hamdi Yazır***

*Yalnızlık, samîmiyetsiz ve vefâ ve güveni bulunmayan kimselerle birliktelikten daha hayırlıdır.

Allah’ın kimi zaman vermediğinde de nice nimetler gizlidir. Ömür boyu râzı olup kabullenilen gurbet ve yalnızlık, her gün yeniden ve yeniden kardeş dediklerinizin ihânetine şâhidlik etmekten çok daha kolay bir yaşamdır.

İnsanlarda ne sâdık sevgi, ne samîmî muhabbet, ne insâf ve vefâ ne de güvenilirlik kalmıştır. Gördüğü dostluğu düşmanlığa, adanan kardeşliği terke, ilgi ve ihsânı hiyânete tercih edenler ne de çoktur. İncitmesinin hayâli bile bizi incitenler, bizi en çok yaralayanlar olmuştur.

Allah subhânehu ve teâlâ’nın bundaki hikmetini düşündüğümde, kuluna olan sevgi ve rahmeti karşısında utanırım. Bu ancak kalplerin, yalnızca Hâlik’i ve âlemlerin Rabb’ine bağlanması ve kendi ıslâhıyla meşgul olması için semâvî bir lütuftur. Çünkü insanlar çoğu zaman sizi Allah’tan alıkoyarlar. Velev ki o insanlar sâlih kimseler olsunlar. Bundan dolayı Serî es-Sakatî rahimahullah şöyle demiştir: “Sakın sâlihlerin dostluğu, seni Allah’tan alıkoymasın!”
Zira sâlih olsalar bile insanlarla çok bir araya gelmek, seni ve kalbini Allah’a tâm ve mutlak bir yönelişten alıkoyar. Sâlihler için bu böyleyse, lehv ehli için durum nasıldır?

Dolayısıyla bundaki hikmeti düşündüğünde, bunun Allah’ın kuluna fâni ile meşguliyetten O’na taat ile meşgul olması için bahşettiği büyük bir ikrâm olduğunu görürsün.

Abdullah b. Şevzeb’in seleften naklettiği gibi: “Allah dünyayı hüzün ve yalnızlık ile damgaladı. Ki O’na itâat edenler, huzur ve sâadeti yalnızca O’nunla bulsun.”*

“Yine Mü’minlerin Halîfesi Hz. Ali der ki : “ Ey mahlûkâtı yaratan, ey şerîki olmayan! İnsanlar arasında senin aşkın ile yaşayanlara ne mutlu! Rabbim, ben çok hayret ediyorum! Senin lütfunun çokluğunun küçük bir tarafı göründüğü halde seni nasıl unuturlar? Vallâhi yaşadığım zaman boyunca ruhum ancak senin zikrinde ferahladı, seni zikretmekle ünsiyet buldu. Yoksa âriflerin kalpleri nasıl ünsiyet peydâ eder? Onların sürurları devam ediyorsa, ancak senin likân iledir. Kim dünya ve cazibesiyle ünsiyet ederse kendi bilir. (Ama) Benim zevkim, gece karanlığında senin ile baş başa kalmaktır.”