«شانه‌ات را دیر آوردی، سرم را باد برد.»

There is another hope, gone. My life is a perfect grave yard of buried hopes.

من جام تو شهر و زندگی شهری بین دود و ازدحام آدما نیست. من لیاقتم طبیعت و درخت و گوزنه.

دوست داشتنت یعنی سوختن اکسیژن درون‌ شش‌هایم. تنم برایت در آتش بود و گفتی گرما را دوست نداری.

چه کسی تو را اسراف میکند، در حالی که من، به ذره ذره تو محتاجم.

I write because nobody ever listened.

مهم نیست چقدر زخمیم کرده بودی. هیچ‌وقت نمی‌ذاشتم لباسات خونی بشه.