?

Pin ara glxit mej

Ես ատում եմ բոլորիդ խաղաղությունը ՜

Էդ խաղաղություն չի

Էդ խեղճությունա
Թուլությունա
Ողորմելի թուլություն .

❗❗❗Ու Շ Ա Դ Ր Ու Թ Յ Ու Ն❗❗❗

Կապված սահմանին տիրող իրավիճակի հետ, խնդրում և պահանջում ենք`

? Չնկարահանել և սոց. ցանցերում չտեղադրել զինտեխնիկայի, անձնակազմի տեղաշարժի, գտնվելու վայրի և քանակի մասին նկարներ և վիդեոներ

? Հեռախոսով, բոլոր տեսակի մեսսենջերներով խոսելիս ՉՔՆՆԱՐԿԵԼ սահմանային վիճակի, անձանց գտնվելու վայրի մասին

? Սոց. ցանցերում կամ հեռախոսով խոսելիս ՉՔՆՆԱՐԿԵԼ  զոհերի կամ վիրավորների մասին իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ

✅ Հետևեք միայն վստահելի էջերի և մի տարածեք ապատեղեկատվություն, նպաստելով հանրության շրջանում խուճապի ավելացմանը։

Սիրելի հայրենակիցներ մի օգնեք հակառակորդին։
Նմանատիպ ինֆորմացիաների տարածումը վնասում է բանակին, հայ զինվորին։

Ձեր թվացյալ օգնությունը՝ կարող է օգտագործվել Ձեր իսկ դեմ❗❗

Եթե Աստված մեր հետ է ուրեմն ամեն ինչ լավ է լինելու??*?️***

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԴԵՄՔԸ

Ամեն անգամ, երբ անտեսանելի ու չար ոգու նման գլխավերևով սլանում էր հերթական արկը, զինվորին թվում էր, թե ինքը լսում է երկնքի պատռվելու ձայնը, հետո արկի հետագծի երկարությունն ունեցող պատռվածքից արցունքների պես խոշոր ու վճիտ թափվում էին անձրևի ծանր կաթիլները: Երկինքը հեկեկում էր լուռ ու երկար, արտասվող կնոջ ուսերի պես թույլ ցնցվում էր հողը, ու այդ հողի վրա, ցավից գոռալով ու անզոր կատաղությունից մայր հայհոյելով, մահանում էին հարյուրավոր մարդիկ: Մահը, չրխկացնելով իր ոսկորները, վառվռուն աչքերով ու ագահ, զբոսնում էր ապրիլյան կապարագույն երկնքի տակ: Նոր զոհին մոտենալուց առաջ սևեռուն նայում էր նրան, ասես հմուտ դահիճ՝ անշտապ մտորում՝ ընտրելով մահապատժի եղանակը: Գթասիրտ էր հազվադեպների նկատմամբ: Այդ քչերը կապարագույն երկնքից ու կպչուն ապրիլյան ցեխից հավիտենաբար հեռանում էին՝ չհասցնելով գիտակցել կատարվածի ողբերգական անդառնալիությունը, չհասցնելով վախենալ ու տառապել մարմինը մինչ բջիջներ մասնատող ցավից: Մյուսներին՝ շատերին սպանելու համար մահը հավատաքննության խարույկները միացնում էր պարսկական ցցի, քառատումը՝ միջնադարյան Եվրոպայի այդ սիրելի ներկայացումը, դժբախտ Վասակ Մամիկոնյանի տանջալից մահվամբ հռչակ ստացած մորթազերծ անելու հետ: Հերթական զոհը սպանվում էր՝ մի քանի տառապալից ակնթարթի ընթացքում հասցնելով զգալ բոլոր, մարդու հորինած բոլոր մահապատիժներին միաժամանակ ենթարկված լինելու սոսկումը: Հերթական արկը պայթում էր նրա ոտքերի տակ: Վառվող վառոդը դառնում էր մահապատժի խարույկ, արկի բեկորները դառնում էին անհամար ցցեր, միս պոկոտող աքցաններ, վերջույթները հատող տապարներ: Զոհը նաև խեղդվում էր, որովհետև արկը թերմոբարիկ էր լինում և այրում ամբողջ թթվածինը, ու մահանալուց առաջ հասցնում էր տեսնել գետնին ընկած սեփական փորոտիքը՝ լպրծուն և արնաշաղախ:
Ապրիլյան ցեխը շաղախվում էր արյունով ու ամրապնդում երկրի հիմքերը: Նոր շինության՝ կամուրջի կամ բերդապարիսպի հիմքում, այն անխորտակ պահելու համար, զինվորի խոժոռադեմ ու լռակյաց նախնիները դաշույնի վարժ հարվածով գրեթե անցավ սպանված մարդու մարմին էին ամփոփում: Երկիրը կամուրջի կամ բերդապարիսպի հարաբերությամբ մարմնավորում էր անսահմանությունը: Այդ անսահման կառույցի անսահման հիմքը՝ հորիզոնից հորիզոն ձգվող զոհասեղանը, ներկվում էր ապրիլյան ցեխի չափ թանձր արյունով, ու արյան բոսոր բծերը ուրվագծում էին երկրի ամուր, հաստատուն, երջանիկ ապագայի տեսիլքային պատկերները...

❤️‍?