اینکه دیگه چکت نمی‌کنم، سراغتو نمیگیرم، وسوسه نمیشم بهت تکست بدم ولی همچنان دلم برات تنگ میشه
خوب نیست.

نمیدونم چیشده
ولی دیگه بابت کربلا نرفتن غر نمیزنم.
دیگه غصه ماشین نداشتن نمیخورم.
دیگه واسم فرقی نمیکنه فلان چیزو میخواستم و ندارم.
نه ناراحت میشم نه اصلا چیزی میخوام.
همه چیز مال بقیه.
نمیخوامشون.

از صبح تاحالا دراز کشیدم و به صدای بارون گوش میدم.
به چند نفر پیشنهاد دادم بریم بیرون و خودم کنسلش کردم.
هی‌ دلم خواست برم یکم قدم بزنم و هی از جام تکون نخوردم.
هی گفتم بریم بیرون یه چیزی بخوریم چون هوا خوبه.
هی کرخت و بی حوصله‌تر صدمین لیوان چایی رو ریختم.
نه حوصله تنهایی رو دارم نه حال معاشرت و دیدن آدمارو.
جالبه.

معلومه که همیشه ناراحت نیستم
یه وقتایی ام خوابم!

فاصلتون رو با آدمایی که عصبانیت و ناراحتیشون از آدما و مسائل دیگه رو سر شما خالی میکنن و وقتی عصبین درست رفتار کردن رو یادشون میره حفظ کنید.

پشت میزش که نشسته بودم
رو یه تیکه کاغذی که اونجا افتاده بود همینجوری واسه تست خودکارش یه شعر نوشتم و موقع رفتن همونجا ولش کردم و یادم رفت.
دو ماه بعد اون تیکه کاغذ رو تا شده از کیف پولش درآورد ^-^✨

کلی راه وجود داشت که من آدم خوشحال‌تری باشم.‌..
یکیشم تو!

اگه عراق زندگی میکردم و دسترسیم به نجف و کربلا یه تاکسی بود آدم خوشحال‌تری بودم.

اگه بعد هر خستگی یا دلشکستگی میتونستم برم حرم امام رضا و چای حضرتی بخورم آدم خوشحال‌تری بودم.

خونه؟
خونه نجفه.