نقد در اندیشه انتقادی و سنت فکری چپ به معنای روشنگری و ستیزه‌جویی است، بطور همزمان و توامان. برای اینکه نقد روشنگر باشد باید در مقابل موضوع‌اش ستیزه‌جو باشد، وگرنه به حافظ و توجیه‌گر وضع موجود می‌انجامد. و برای ستیزه‌جویی باید روشنگر باشد تا به خشمی کور و بی سرانجام تبدیل نشود.

در مقابل، سلطنت‌طلب‌ها به کل با تفکر انتقادی بیگانه‌اند و در کین‌توزی و خشم کور غوطه‌ور. نمی‌شود مدعی نقد بود و بدون هیچ روشنگری فقط چرک و کین تولید کرد...

در برابر این بیماری باید ستیزه‌‌ای روشنگرانه داشت.

انسانِ بد نیازمند احساس فشار است، فقط انسانِ خوب می‌تواند فارغ از هر فشاری هم زندگی کند. ویتگنشتاین/ میراث

انسانِ بد نیازمند احساس فشار است، فقط انسانِ خوب می‌تواند فارغ از هر فشاری هم زندگی کند.

ویتگنشتاین/ میراث

به نظر من، مسیحیت از جمله می‌گوید که همه‌ی آموزه‌های خوب بی‌فایده است. باید زندگی را تغییر داد. (یا جهت زندگی را)
که هر حکمتی سرد است؛ و با آن همان‌قدر می‌توان به زندگی سامان بخشید که می‌توان آهن را سرد چکش‌کاری کرد.

ویتگنشتاین/فرهنگ و ارزش ۱۹۴۶

به هیچ روی برایم روشن نیست که آیا باید ادامه‌ی کارم را بدست دیگران، بر تغییری در شیوه‌ی زندگی مردم ترجیح دهم یا نه؟ تغییری که همه‌ی این پرسش‌ها را زائد می‌کند ( از این روست که هرگز نمی‌توانم مکتبی تاسیس کنم).

ویتگنشتاین/فرهنگ و ارزش ۱۹۴۷

6.421. اخلاق (Ethics) و زیبایی‌شناسی (Aesthetics) یک چیزند.

ویتگنشتاین / رساله منطقی فلسفی

• به آنها چه بگویم؟

- بگو که اینجا نیستی.

• اگر حرفم را باور نکنند.

- نگران نباش. وقتی از خودت بشنوند، حتما باور می‌کنند.

۱۱۸. پژوهش ما اهمیتش از کجا است، چراکه به نظر می‌رسد فقط هر چیز جالب را یعنی هر چه را که بزرگ و مهم است، نابود می‌کند؟ ( گویی که همه‌شان ساختمان‌هایی بودند، از آنها فقط تکه‌های سنگ و کلوخ مانده.)
آنچه ما نابود می‌کنیم چیزی نیست جز خانه‌هایی مقوایی و ما زمین زبانی‌یی را که آنها رویش برپا شده‌اند صاف می‌کنیم.

ویتگنشتاین / پژوهش‌های فلسفی