می رَوم؛ می روم به جایی دور.
بوته ی گر گرفته ی خورشید،
سر راهم نشسته در تب نور.

اگر پیش از هر اقدامی عواقب را سنجیده و به طور جدی درباره ی آنان بیندیشیم، ابتدا پیامد های ممکن، سپس محتمل و در آخر قابل تصور ، هیچ گاه از ابتدایی ترین نقطه ای که افکارمان ما را بدانجا هدایت کردند فراتر نخواهیم رفت.

-ژوزه ساراماگو.

بارش شهابی بر قلب سیه آسمانِ امشب را از دست ندهید.

موج میزند بر کلافگی خیابان،
حضور خسته ی آفتاب.
شهر پر از ماهی هایی ست
که تا ارتفاع هزار پا از سطح دریا
در آکواریوم آرزوهای شان
برج می سازند.
یک نفر در خیابان فریاد می زند:
باید در ابرها شنا کرد!

-✧-

عشق به آدم ها قدرتِ این را می دهد که خائن و نابکار باشند. وقتی کسی که دوستش داری و دوستت دارد به تو آسیب می رساند، خیلی طاقت فرساست.
مثل سوزنی زیر پوستت یا چاقویی در دنده هایت.
نفرت یک انتخاب است، اما عشق اینطور نیست.
هیچ چیز به اندازه ی عشق از کنترل ما آدم ها خارج نیست.

-به امید دل بستم

زندگیست دیگر!
تکه تکه ات میکند و از میان تکه ها، بارقه ی امیدی می تاباند.