میرم درست توو یه شب برفی، برف نو، آروم، شاد، رفتن بهتره، همهْ آلودگی‌ست این ایام ...

کاش زیرِ برف هایَت دَفنِمان میکردی...کاش پایانَ پوچی اَم تو بودی...کاش میتوانستم بروم...کاش میشد زندگی در همین جمعهٔ نفرت انگیز تمام شود...

میبینی ابلیس؟
میبینی حرف زدن از تو ، چگونه آدم را شاعر میکُند..؟
میبینی با این روح چه کرده ای؟میبینی دیگر مغزم کور شده؟میبینی دیگر نایی نیست؟میبینی خستگیِ بی اندازهٔ دستانم را..؟میبینی خم شدنِ شانه هایم را...؟
میبینی این دردِ لعنتیِ عُصیان گَر را که روحم را در هَم می پیچَد..؟میبینی این بی قراری هایِ مُنجمد شده ام را ؟ میبینی این سوگواری هایِ بی کَلامم را در فراقِ نبودَنَت...؟

"میبینی با من چه کردی...؟ :)"
‌ ‌

میدانی زمستان؟
انگار همین روزها بود...
همین روز هایِ ابری و یخ زده،که سایهٔ ابلیس،از زندگی ام مَحو شد...
که وجودَم را سَرما فرا گرفت...
که پوچی در تک تکِ سلول هایَم حِس شد...
که دیگر خون در رگ هایم،سُرخ نبود...آبی بود...
که انگار تمامِ زندگی ام با رفتنِ ابلیس،کَم کَــم،یَخ بَست...

سخت نیست..؟
خواب هایِ چند ساعته ات را به اُمید فردا برنَخاستن از خواب،سپری کنی..؟
دردناک نیست فریادِ نُت هایِ سکوتم بر در و دیوارِ این خانهٔ تاریک؟
زمستان!
شده از تنهایی به تنهایی پناه ببری و غرق شَوی در دریایِ بی کرانِ پوچی ات؟
شده درد ریشه بِدَوانَد در تک تکِ تار و پودِ مویرَگ هایِ تنِ بیمارت...؟

کاش زیرِ برف هایَت دَفنِمان میکردی...کاش پایانَ پوچی اَم تو بودی...کاش میتوانستم بروم...کاش میشد زندگی در همین جمعهٔ نفرت انگیز تمام شود...

وای به روزی که دلت را زمستان کنی...
یادت می آید؟
آن جملهٔ معروف...
"من آبی سرد نوشیدم و دلم را زمستان کردم..."

زمستان...
به یآد می آوری...؟دست هایِ رنگی اش را...شور و شوقَش را...هُنری نهفته در دستانش را...؟
کجاست...؟
زمستان...
به من بگو!
رفتن ها برایِ پاییز نیست...برایِ زمستانِ سرد است...
یخ زده اَم...
این روزها،عجیب یَخ زده ام...
زمستان..!
مَرا میبینی؟