«همیشه میدونستم یه گلوله در انتظارمه؛
ولی نمی‌دونستم اون گلوله قراره توی تفنگ تو باشه!»

اردیبهشت اگه تکی رفت، دی و بهمن که بغل همدیگن!
-از بهمنِ سخت اما زیبا بماند.

گاهی به خودت نگاه میکنی، حالت از همه چیز بهم میخوره و میزنی صفحه بعد.
و متاسفانم، کتاب تموم شد!
صفحه بعدی وجود نداره، تو همینی هستی که میبینی.

سالها خوبی کن
یک ثانیه بی حس باش
بووووم، تو در ذهن آدم ها بدترین فرد جهانی!

رقصِ خفاشِ پیرِ نیمه شب هارا میبینی نازنین؟!
در غم،اینگونه می‌توان جوشید.

کجاست بوی کیک پرتقال و عطر خاک بارون خورده؟!
کجاست عاشقی های دو نفره زیر درخت های از دم‌ لخت شده؟!
کجاست پاییز؟!

تو آفتاب روشن امیدی بر جانم!
_فروغ فرخزاد

مدتها تلاش میکنم برای زنده موندن بجنگم، خودم رو از خودم راضی نگه دارم.
ساعتها کار و لحظه‌ها رفتن به دنبال رویاهایی که داشتم.
اما حالا هیچ کدوم دیگه لذت بخش نیستن.
شب که می‌خوام بخوابم به جز صفحات سیاه هیچی توی ذهنم پیدا نمیکنم که احساس کنم کار مفیدی کردم.
حس میکنم دارم روی تردمیل می‌دوم و هیچ وقت قرار نیست به مقصد خاصی برسم.
انگار که تمام روز یه نفر دیگه جای من زندگی کرده و این کسی که الان میخواد چشمهاش رو ببنده منه واقعیه که درواقع تازه بیدار شده تا به خودش هم کمی فکر کنه...

خیال کن جواب منو دادی اما عزیزم، جواب خدا رو چی میدی؟!