خفننن

Why do you even bother?

One of my past ladies had screamed at me, “You drink to escape reality!”
“Of course, my dear,” I had answered her.

“The brighter the light, the darker the shadow.”

- Carl Jung

«تو اهل کدام دیاری؟»
نمی‌دانم‌. گاهی دیار آسمان و گاهی دیار خاک. گاه پرورده‌ی گرمای خورشید و گاه لانه کرده در گور سرد و تاریک شب. من اهل هیچ‌جا نیستم. شاید خانه‌ام را گم کرده‌ام؛ شاید خانه‌ام من را. نمی‌دانم.
«خانه‌ات را به یاد داری؟»
مانند رویایی که در خواب و بیداری ببینند. نیمی واقعی و نیمی زاییده‌ی خیال.
صدای خنده‌ها را به یاد دارم و صدای فریادها را. آسمان آبی و غرش رعد را. شب‌های تاریک و سایه‌هایی که کش می‌آمدند و از ترس چشم‌ها را محکم بستن؛ آغوش‌های گرم و سیلی‌ها را. صدای غیژ غیژ در برقی و خاموش شدن ماشین بابا و دست‌های من که حلقه می‌شد به دور گردنش. چشم‌هایی که بود و حالا نیست؛ چشم‌هایی که هست اما آکنده از پوچی. خانه‌ام را به یاد دارم؟ نه؛ شاید نه. اما زندگی کردن در آن خانه را چرا.