صرفا یه ابهت ترسناکی داره.

دیدن این دوتا نمایش باعث شد اهمیت کارگردان رو با تمام وجود حس کنم. یک نمایشنامه، دو اجرای کاملا متفاوت. یکی مو به تن آدم سیخ می‌کرد و این آرزو رو توی دلش می‌ذاشت که بارها و بارها ببینتش و دیگری... ناامیدکننده بود.

—کتاب‌هایی که توی مهر خوندم • انتری که لوطیش مرده بود و داستان‌های دیگر • نمایشنامه‌های آموزشی برشت • تاریخ هنر با 21 گربه • تائو تِ چینگ • خیمه‌شب‌بازی • خنده‌ی سرخ • سگ • پرسش‌های بزرگ در زیبایی‌شناسی • تراموا

خیلی احساساتیم، هی نگاهش می‌کنم هی ذوق می‌کنم.

حس میکنم یک سری چیزها هستن که خیلی همگانی شدن، یک سری موضوع برای صحبت یک سری فیلم یک سری مکان یک سری غذا حتی.
دیگه کسی به "شخصی‌سازی" کردن فکر نمیکنه. نمیخواد بگرده دنبال فیلم و موسیقی و شعری که واسه‌ خودشه. دنباله‌روی چیزیه که همه دارن انجامش میدن. انگار همه سوار موج رول دارچینی و کتاب‌های شیک و پیک و استایل های شبیه به هم شدن همه باید یک سری کار مشخص رو برای زندگی شاد و هنرمندانه انجام بدن.
پس خودت بودن چی شد؟ مگه نباید بگردیم دنبال علاقه‌های خودمون؟ قرار بود همه چیز انقدر حاضر و آماده باشه؟

اکبر رادی تسخیرم کرده. این چهارمین نمایشنامه‌ایه که این ماه دارم ازش می‌خونم.

خوب بود?