کمی عصبانی‌ام و همین درصد کم، به‌خاطر اینه که دوست داشتم منم به اندازه‌ی اون رو داشتم. یه جورایی حسودیم می‌شه به این حجم از audacity!

این یلدایی یک خبری بگیریم از اونایی که چند وقته خبری ازشون نیست. (البته اگه میخواین فحشتون ندن فردا خبر بگیرین.) ما نمیدونیم آدما دارن با چه چیزایی می‌جنگن و شباشون چقدر سخت می‌گذره.

این یلدایی یک خبری بگیریم از اونایی که چند وقته خبری ازشون نیست. (البته اگه میخواین فحشتون ندن فردا خبر بگیرین.) ما نمیدونیم آدما دارن با چه چیزایی می‌جنگن و شباشون چقدر سخت می‌گذره.

نمی‌دونم دنیا سعی داره چی رو بهم بفهمونه ولی چشم می‌دُئونم و سر می‌گردونم کلمه‌ی دروغ رو توی جمله‌بندی‌های متفاوت می‌بینم. از یه طرف، امیدوارم که دروغ گفته باشه و از طرف دیگه نمی‌خوام با دروغ یه‌جا بشینم.

راستی گفتم بهتون که امروز با کیک، کیک درست کردم؟

داشتن دوست‌های هم‌فکر و نظر مثل خودت، خیلی خوبه. دقیقا انگار داری توی همون لحظه‌ای که تا زیر گردن توی احساسات فرو رفتی، از ورژن منطقی خودت که تا زیر گردن توی احساسات فرو نرفته، کمک و مشورت می‌گیری که خیلی جوابه!

دیروز دلم کوکی شکلاتی خواست و از همون دیروز تا الان، یه چیز هی جلوم رو برای درست کردنش می‌گیره و دست و دلم پاش نمی‌ره که جای تعجب بسیاری داره، چون بالاخره داریم راجع به من صحبت می‌کنیم! کمی فکر کردم، آخرین باری که کوکی درست کرده بودم برا اون بود، روز آخری که دیدمش براش کوکی بردم، کوکی شکلاتی با مغز پنیرخامه‌ایِ شیرین‌شده، شاید چون خاطره‌ی کمی تلخی بهش گره‌ خورده‌ بود نمی‌خواستم دوباره درست کردنش رو تجربه کنم، حالا که یادم اومده چرا، راحت‌تر می‌تونم با این قضیه کنار بیام و باهاش روبه‌رو بشم، می‌خوام به خودم هر چقدر که نیاز دارم برای درست کردنش، وقت بدم، و می‌دونم که قرار نیست زمان طولانی‌ای بگذره چون حالا اولویت‌ِ صدَم خودمم و نه هیچ چیز دیگه‌ای توی گذشته، حال و آینده.
خلاصه که پای حرفِ دلِ احساسات‌تون بشینید ببینید از کجا و از چه روزی شکل گرفتن. ترس از چی دارید؟ از چی فراری‌اید؟ بالاخره شمایید که دارید حمل‌شون می‌کنید، احساسات و تجربیات‌تون رو، احتیاجه که بدونید "چرا، چطور، و کِی" وگرنه می‌شیم مثل همون داستان خر و پالونِ پر از کتابش :) می‌دونم که خوندنش بیش-از-حد به‌نظر می‌آد، ولی باید دست از ناخودآگاه زندگی کردن برداریم و روی مسائل ریز بشیم.
مطمئنم هیچ احساسی الکی یقه‌مون رو نمی‌گیره.

گاهی بهتره بعضی از کارهارو به طبیعت بسپاریم؛ یک ساعت پیش حموم کردم، روتین موهام رو انجام دادم و اسکرانچ‌شون کردم و زدم بیرون، حالا گذاشتم آفتاب و بادِ گرم، فرهام رو خشک‌ کنن و پف‌پفی نگه‌شون دارن.
نمی‌دونم چرا برای امتحان فرانسه استرس ندارم با اینکه هیچی نخوندم.
ذوق دارم چون اگه برنامه‌هامون به هم دیگه بخوره، می‌خوام برم همکار قدیمیم رو ببینم.
دو شبه که روی کاناپه خوابم می‌بره و حالا من یه خشک‌ام که دست و پا و موهای فرفری داره.

امیدوارم وقت‌هایی که به یادت می‌افتم، تو به یادم نیافتی که من هم به یادت نیافتم.

چرا ذهنم سرِ زا نمی‌ره؟! سرِ زای توهمات و افکار پوچی که از زمانی در دلش کاشته شدن و هر روز بزرگ‌تر و دردناک‌تر می‌شن و زندگی رو به مزاق منِ درمونده و خودش تلخ می‌کنن. باید زودتر به‌فکر می‌بود. باید زودتر به‌فکر می‌بودم. کاش بیدار شه و بفهمه که اون بیست و شش مهتابیِ سقفی بیمارستان که چشم‌هاش رو تا اتاق‌عمل همراهی کردن، فقط تصویری از یه رویا بوده. کاش وقتی از خواب بیدار شد، عزمش رو جزم کنه و بره بِندازَتشون که این تن یا جای من و خودشه یا جای اون‌ها!