در رویا میبوسمت اما اشتیاق دیدنت هرگز فروکش نمیکند
نوری که برای یکبار از کلماتِ تو درخشید، به تمامِ زندگی‌ام رنگ بخشید
من تنها برای عشق زندگی کردم
اما عشق، تنها سرما را به قلب خسته‌ی من هدیه داد.

بازم دست روزگار مارو به هم میرسونه؟‌

باز سراغم میای؟

هی سلین دو صبح اون دفتر لعنتیو باز نکن !

شبیهش شدم

با رایل همزادپنداری میکنم

تنهایی آدم را عوض می‌کند. به همه چیز بی‌اعتنا می‌شوی. در عین حال، ترس مبهمی هم داری که هیچ وقت آزادت نمی‌گذارد. بعد از مدتی، دیگر حتی نمی‌دانی کیستی، دیگر حتی نمی‌دانی زنده‌ای یا نه. و اگر ادامه پیدا کند ممکن است بمیری... مگر انتظار خوشبختی، خود در حکم خوشبختی نبود؟