من گریه نمی ک-

آلبوم انجمن شاعران مرده‌ی تیلور اومده و من از دیشب جرعت نمی‌کنم حتی یدونش رو گوش بدم و با ذوق فقط چنلا و تئوری هاشو می‌خونم.چرا می‌ترسم؟چون می‌دونم بعد گوش دادنش قرار نیست دیگه نگین قبلی باشم و بله.امشب تو راه برگشت قراره با گوش دادنشون ذوب شم.

کارفرمام منو شبیه درس می‌بینه.میره و میاد میگه درس خوندی دیروز؟فردا بشین درس بخون حداقل!چرا امروز تو تایم استراحت هیچی نخوندی؟فاک.بار استرس و ترس و عذاب وجدانی که روی دوشام می‌زاره به قدری سنگینه که از نظر روانی داغون تر میشم.این روزا در تلاشم از چیزی به اسم اورثینک و استرس فرار کنم اما آدمها با جدیت در تلاشن من استرس و ترسهام رو هیچ جوره از یاد نبرم.

دارم دوباره تنها میشم.دارم تنها تر میشم.شاید برای چند ساعت اما بازم قرار تنها تر شم.خدایا.متنفرم از تنها شدن.متنفرم.متنفرم.متنفرم.متنفرم.

پسرِ قشنگه من

عکسایی که یاسی برام می‌فرسته>>>>>

من میدونم چرا چون امیدی ب براورده شدنشون نداری.