حالم بهم‌ میخوره از خودم از این حالم از این شهر
فقط میخوام تو سیاه چالم بمیرم

رفتیم از این شهر
برنمیگردیم

کاظم بهمنی یه بیت شعر داره که معشوقش رو به روح خودش تشبیه می کنه، و می خواد بهش بگه نرو.
می گه: "روح برخاسته از من ته این کوچه بایست،
بیش از این دور شوی از بدنم می میرم. "
حقیقتا خیلی قشنگه?:)

ولی واقعا شرایطش رو ندارم وگرنه من از خدامه فعال باشم

سلام
حقیقتش اینکه من اصلا یسری ایده توی ذهنمه ک این متن های کوچیک رو بخونم ادیت کنم بزارم واستون

سلاممم چرا خودت پس فعال نیسی پوریا

تو اشتباه‌ترین آدم برای من بودی و من نمیدونم چرا هنوز دوستت دارم! هنوز فکر میکنم تنها کسی هستی که میتونم بهش فکر کنم، تنها کسی که همیشه برام مهمه. تو در قسمتی از وجودم نفوذ کردی که هیچوقت قابل جدا شدن نیست. تو در من نفس میکشی و حتی با پایانِ این زندگی، برای روحم ادامه پیدا خواهی کرد.
?:)

مهم نیست اولش کِی و با چه ذوق و قدرتی شروع میکنی؛ چقدر عشق داری، چقدر برنامه می‌چینی، چقدر امید داری، چه رویاهایی می‌سازی، چه حرفایی میزنی و یا چه حسی نسبت به طرف مقابلت داری. مهم اینه وسطاش چطوری بلد باشی طوری رفتار کنی که ازت نشکنه؛ مهم اینه چقدر بلدی موندن رو، مهم اینه آخرش چقدر دوستش داری.

آسمون من بی ستاره شد