هر بار کسی به من می‌گفت قوی، یک ذره از درون میمردم.
دوست نداشتم قوی باشم، قوی بودن متلاشیم می‌کرد، جنگیدن برای ساده‌ترین چیز‌ها حسرت آور بود.
فقط به امید روزهایی که دیگه مجبور نباشم قوی باشم ادامه میدادم ولی حتی خیال اون روزها هم داره کم کم ترکم می‌کنه.
دقیقاً اونجام که فیض کاشانی میگه "به‌ تنگنای دلم آرزو نمی‌گنجد."
این نیز بگذرد عزیزِ من، صبور باش.

خدا وقتی داشت برای لوکیشنم تصمیم می‌گرفت تیک تمام آپشنای بگایی رو به صورت آزمایشی زد ببینه چقدر می‌تونم دووم بیارم. قربونش برم یدونه‌ رو هم ازم دریغ نکرد بتونم نفس بگیرم.

sometimes i think,
i need a spare heart to feel all the
things i feel.

look at you, comforting others with the words you wish to hear.