مشکل این بود که تمام مدت از ترس مواجه شدن با روی دیگر پرده به دنبال جواب های دیگران بودن تا به جای جواب خودم توی ذهنم بکارم.

اغلب این سوال از اطرافیانم می‌پرسم. واقعا میخوای اینجوری زندگی کنی؟ احساس خستگی و یکنواختی نمیکنی؟ از زندگی چی میخوای؟
ولی هیچوقت جوابی که می‌خوام رو از زبونشون نمیشنوم. گاهی عصبانی میشم. گاهی دلسرد. گاهی دلم میخواد برم و دنبال آدم هایی بگردم که جواب هایی رو بهم میدن که تمام زندگیم میخواستم از زبونشون بشنوم

اغلب به این چیزها زیاد فکر میکنم. اینکه می‌خوام چطور زندگی کنم. راستش هر بیست و یک روز یکبار که به نوع زندگی ایده آل ای که می‌خوام نگاه میکنم، ترس تمام وجودم رو برمیداره.
هربار که با قانون و هدف هام گلاویز میشم، می‌بینم چقدر از من دور ان و من تمام این مدت به دنبال چیزهایی بودم که به‌خاطر "چیزی"انتخاب کرده بودم.
اون چیز برای من خیلی چیزهاست. ترس هام. فرار از زخم هام. رفتار هایی کاملا متضاد با جامعه و خانواده ام بدون فکر و از سر لجبازی. ظواهر و سطحی نگری.
حالا که به نقش خودم در زندگی نگاه میکنم‌ میبینم که تمام اون زخم هایی که با ورق های طلا پوشانده شده بودن توی وجوه دیگر زندگیم نمایان شدن.
گاهی حس میکنم بین من و خودِ من یه پرده ی نازک قرار داره. گاهی با اون پرده خودم رو خفه میکنم و بارها این کار رو تکرار میکنم تا برق یک چیز دیگه چشم هام رو به سمت خودش بکشه.
اما یک سر اون پرده، تا ابد به گردن من گره خورده و جای فراری برای من باقی نگذاشته.

تاریکی همیشه به زیبایی ها عمق میده

امیدوارم همه تون مسیر هاتون سبز باشه ? بدرود

از چنل هاتون هم لفت میدم، شما هم میتونید تا اون زمان اینجا بمونید، یا ترکش کنید

پانتا چند وقتی قراره خاک بخوره شاید هم چند وقت یکبار، گرد و خاکش رو گرفتم ولی تا زمانی که برای خودم هم مشخص نیست، از کلبه ی نعنایی رنگ و تمام داستان هاش تا حد امکان فاصله میگیرم

اون ھمیشه این مزخرفات رو میگفت تا به من یاد اوری کنه برای من کیه. گاھا از سر مسخره بازی میگفت میره و ترکم میکنه. بعضا بهم میگفت ھیچوقت از جلوی چشم ھام دور نمیشه و بدون من میمیره. اما اون چیزی که زیر شکوفه ھای گیلاس گفت کوتاه بود. دوستت دارم . ترکت نمیکنم.