رها و سان: از شنبه فقط درس درس درس

یه نخ سیگار کشیدیم بعد فقط ورزش ورزش ورزش

استاد خوب + دوستان خوب = روز خوب

شاید اگر او با خودش آشتی میکرد، می‌توانست دوباره زندگی کند.

برای خواب پر پر هستم.

عشق و اهمیتی که برای خواب قائل هستم رو اگر برای روابطم هم داشتم همه چیز بهتر میبود.

ظهر بخیر

تا ابد و یک روز گرسنه هستم

انقدر حس پوچی می‌کنم که حتی اگر نفری لمسم کند فرو خواهم ریخت و هیچ چیز از "منی" که روزی می‌زیست باقی نخواهد ماند.
همچون دانه های شن که در باد گم خواهند شد.

این رنجی که مادام در من تکرار میشد از زمانه نبود و نه از آدمها و نه از کمبود ها. رنجش من از خودم بود، از آنچه میدانستم و نمیتوانستم اصلاحش کنم، رنجش من از ضعفم بود، از نفسم بود، از زخمم بود.