«از حس خوبی که ممکن بود بهم منتقل کنه ترسیدم. از اینکه بخواد از تنهایی نجاتم بده، از اینکه با وجودش بخواد کاری کنه که ذهنم درگیر بشه، از حضورش ترسیدم، از دوست داشتنش ترسیدم..»

همیشه‌چیزهای بدتری انتظار آدم را می‌کشند. تصور‌می‌کنی وحشتناک‌ترین جنبه‌ی ماجرا را دیده‌ای، همانی که تمام کابوس‌هایت را درهم می‌آمیزد و به حقیقتی هولناک بدل می‌کند، و تنها دلخوشی‌ات این است‌که از آن بدتر نخواهد شد. حتی اگر بشود ذهنت از پذیرش آن طفره می‌رود و دیگر درک درستی نخواهد داشت. اما چیزی که بدتر باشد وجود دارد و ذهنت هم طفره نمی‌رود، و تو هرطور که شده زندگی را پیش می‌بری. ممکن است به این ادراک برسی که دیگر شور و شعف در دنیا برایت وجود ندارد، کاری‌که انجام داده‌ای تمامی آنچه امیدوار بودی به‌دست بیاوری را از دسترست خارج کرده، حتی شاید آرزو کنی ای‌کاش این تو بودی که مُرده بودی، اما به‌هر‌حال زندگی‌ات را ادامه‌می‌دهی. می‌بینی در‌جهنمی‌که خودت ساخته‌ای هستی، اما به.هر‌حال به‌زندگی ادامه‌می‌دهی. چون چاره دیگری نداری.

دیگر نه آرزویی دارم و نه کینه‌ای. آن‌چه که در من انسانی بود از دست دادم، گذاشتم گم بشود. در زندگانی آدم باید یا فرشته بشود یا انسان و یا حیوان، من هیچ کدام از آنها نشدم. زندگانی‌ام برای همیشه گم شد. من خودپسند، ناشی و بیچاره به دنیا آمده بودم. حال دیگر غیر ممکن است که برگردم و راه دیگری در پیش بگیرم. دیگر نمی‌توانم دنبال این سایه های بیهوده بروم، با زندگانی گلاویز بشوم، کشتی بگیرم. شماهایی که گمان می‌کنید در حقیقت زندگی می‌کنید، کدام دلیل و منطق محکمی در دست دارید؟ من دیگر نمی‌خواهم نه ببخشم و نه بخشیده بشوم. نه به چپ بروم و نه به راست. می‌خواهم چشم‌هایم را به آینده ببندم و گذشته را فراموش بکنم.

تقریبا امکان نداشت بتوانی به خود دلگرمی بدهی که این دورانی گذراست، خواهد گذشت، باید بگذرد. برعکس، یاد گرفته بودیم فکر کنیم هر کاری هم که بکنیم، وضع همیشه همان‌جور می‌ماند. نمی‌توانیم تغییرش بدهیم. به نظر می‌رسید گویی آن سیستم قادر مطلق، خودِ زمان را هم اداره می‌کند.

سوگ من از بین نرفت فقط زندگی شلوغ شد و من مجبور به ادامه دادن بودم، همین.

بعضی‌وقت‌ها، دهنم بدون اینکه اول با مغزم هماهنگ کنه شروع می‌کنه به‌ حرف‌زدن

مزخرف گفتن به شیوه‌ی خود، هزار بار بهتر از منطقی حرف زدن به شیوه‌ی دیگران است. در موردِ اول، تو یک انسانی؛ در موردِ دوم، فقط یک طوطیِ مقلّد!

آرزو می‌کتم آدم‌ها خیلی بیشتر شبیه کتاب‌ها بودند.
اگر در میانه‌های یک‌رمان بفهمی دیگر از آن لذت نمی‌بری، می‌توانی آن‌را کنار بگذاری و رمان دیگری پیدا کنی. فیلم‌ها و سریال‌ها هم همین‌طورند. قضاوت و احساس گناهی درکار نیست، حتی لازم نیست کسی بداند، مگر اینکه خودت دلت بخواهد به او بگویی. اما درباره آدم‌ها باید تا انتها پیش بروی و بدبختانه قرار نیست کسی با خوبی و خوشی زندگی کند.

امروز روحم تا اعماق وجودم غمگین است. کل منِ من، خاطرات، چشم‌ها
و دست‌ها رنجم می‌دهند. مثل درد مفاصل که به هر آنچه منم، دامن می‌گستراند. و نیز شفافیت واضح‌روز‌، آسمان بزرگ و آبی، مد ایستاده‌ی نوری مبهم کوچک‌ترین تاثیری بر وجودم ندارد. نسیم ملایم و شاداب پاییز -انگار تابستان نمی توانست به گذشته متصل شود- با نسیمی که باد تصویرگر شخصیت می شود، به هیچ وجه تسکینم نمی‌دهد. بیهودگی مفهوم اندکی دارد. من غمگینم، ولی نه با تعریف مشخص غمگین بودن و نه با تعریف نامشخص آن. من در بیرون بر روی جاده ی پوشیده از جعبه، غمگینم.