احساس می کنم امشب تموم "نا" ها هستم. ناراحت،ناکافی،ناامید،ناامن،نابلد،ناچیز، و احتمالا ناپدید.
Mood

‏اینکه هیچی برای خودم نمیخوام و درعین حال همه چیو میخوام، بدجور مغزمو گاییده.دوس دارم زحمت بکشم یه گوهی بشم که برا کسایی دوسشون دارم چیزایی میخوان رو فراهم کنم.
‏انگار تو ذهن خودم یه کارگرم یا وسیله، نمیدونم.

غر دارم، به شدت غر دارم، به کثرت و فراوانی غر دارم، بیدار میشم غر دارم، نشستم غر دارم، خوابیدم غر دارم، موقع غذا خوردن غر دارم، بیرون میرم غر دارم، تو گیم غر دارم، فحش دارم، حرص دارم، فشار دارم، اعصاب خوردی دارم، اهنگ گوش میدم غر دارم، تو صفحه‌ی چت همه غر دارم. بسه دیگه، همه چیز غر آوره، همه چیز رو مخه و من حتی به اندازه‌ی کافی انرژی برای غر زدن ندارم.

‏من واقعاً الان حال زندگی رو ندارم. مرخصی بهم بدید؛ از کار، از خونه، از آدم‌ها، از مغزم، از دنیا. امشب که خوابم برد یکی دو ماه بعد بیدارم کنید.

Mood

‏با همه چیز اوکی نباشید، شما لیاقت دارید باهاتون درست رفتار بشه.

تو ژاپن یه سری تلفن عمومی وجود داره مخصوص کسایی که عزیزاشونو از دست دادن.
در واقع پشت خط هیشکی نیست و آدما شروع میکنن به زدن حرفایی که نتونستن به کسایی که دیگه نیستن بزنن.
تنهایی خیلی سخته.
بشر کارای عجیبی میکنه تا درد تنهایی رو تسکین بده :)

تو آخرین حوصله و ذوق من، برای دوست داشتن یه آدم بودی.