یه طوری دارم خوندن دمیان رو پیش میبرم که، حقیقتا دلم نمیخواد تموم شه؛ درود به قلمت جنابِ هسه.

دقیقه نودی بودن زندگیمو سیاه کرده.

اوه عزیزم دیگه نمیتونم به حس های خوبی که از آدما میگیرم اعتماد کنم، چون میتونن قشنگ ترین جملات رو بهت بگن اما اون رو باور نداشته باشن
گرم ترین بغل‌هارو بهت بدن و سرد ترین قلب هارو داشته باشن.

امروز روزه زندگی کردن نیست( off)

همچین چیزی امکان نداره ولی یه جوری انتخاب واحدِ امروز خوب پیش رفت که احساس کردم قراره به زودی بمیرم.

اگه یه نفر بهتون گفت چقدر احساساتی هستین یا احساساتی برخورد میکنید به صورت منطقی بزنید تو دهنش?

فقط خودتونید و خودتون.