ГІСТОРЫІ

ЖОРЖ САНД — СУПЕРНІЦА РАМАНТЫЗМУ І ВЯШЧУНКА ЭМАНСІПАЦЫІ

Вікторыя ВАСЯНКОВА

Амандзін Аўрора Люсіль Дзюпэн, значна больш вядомая пад псеўданімам Жорж Санд (1804 — 1876), увайшла ў літаратуру ў 30-х гадах дзевятнаццатага стагоддзя зусім маладой дзяўчынай. Пачынаючы з першых сваіх раманаў («Валянціна», «Індыяна»), яна ўсхвалявана і смела гаварыла пра бяспраўе жанчыны, пра зневажальнае становішча, на якое тая асуджана з-за галоўных правілаў уласніцкага грамадства, ды і ў цэлым — аб пратэсце супраць любой формы несправядлівасці і знявагі з чалавека. <…>
Жорж Санд шчыра была перакананая, што толькі народ з’яўляецца сапраўдным творцам і захавальнікам культуры, горача адстойвала права і абавязак мастака быць «рэхам чалавецтва, якое хвалюецца ці скардзіцца, адчайваецца ці радуецца». Пісьменніца была рашучай суперніцай рамантызму, лічачы яго рэакцыйным.
<…>

Цалкам артыкул чытайце ў снежаньскім PDF-выданні “Літаратурнай Беларусі” або на яе ФБ-старонцы ТУТ.

БІБЛІЯТЭКА

Вокладка зборніка Уладзімера ХАДЫКІ «Суніцы», 1926 г.

ПАЭЗІЯ

Уладзімір МАРОЗ

НАКАНАВАННЕ

Калі надыдзе момант адмысловы,
Гісторыя сатчэцца спакваля —
Адкрые свет Народзіны Хрыстовы;
Салодка спіць у яслях немаўля.

Ён першы дзень сустрэне светлы, новы —
Сюжэт падзеяў ведае зямля.
А недзе побач і вянок цярновы,
Якому ролі тут пакуль няма.

У трыццаць тры вянок упору будзе,
Шлях да Галгофы бачаць усе людзі —
Укрыжавання побач грамабой.

Ва ўсім трывае значная адметнасць,
Дзе сэнсам ёсць якраз амбівалентнасць:
Вянок цярновы — німб над галавой.

Больш санетаў аўтара чытайце ў снежаньскім PDF-выданні «Літаратурнай Беларусі» або на яе ФБ-старонцы ТУТ.

РУКАПІС

Верш Сяргея ГРАХОЎСКАГА, прысвечаны Алесю ПАЛЬЧЭЎСКАМУ. 1977 г.

ПАЭЗІЯ

Алена ІГНАЦЮК

ВАНДРОЎКА

Турцыя, Грэцыя,
Данія, Швецыя —
Я…
Мы — за тры моры.
І з намі Венецыя…
Чуем палескі распеў салаўя!
Міфы пражытыя —
можна ў дзівоснае:
Турцыя, Грэцыя,
Данія, Швецыя —
Я!
Мы — за тры сонцы,
паспелі за вёснамі,
з воску будуем замак…
Здаля
бачыцца
вежа
капронавай
лесвіцай:
Турцыя, Грэцыя,
Данія, Швецыя —
Я…
Пойдзем па ёй —
нашы мовы пакрэсляцца
неба палосамі
ў звон ручая.

Больш вершаў паэткі чытайце ў снежаньскім PDF-выданні «Літаратурнай Беларусі» або на яе ФБ-старонцы ТУТ.

АРХІЎ

Рукапісны зборнік вершаў Барыса ПАСТЭРНАКА, падораны Ларысе ГЕНІЮШ мужам. На вокладцы сшытка надпіс «Даражэнькай Ларачцы. Янка». 1955 г.

ЗДЫМАК З МІНУЛАГА

Адам БАБАРЭКА з жонакай Ганнай у высылцы. Пасёлак Слабадскі Кіраўскай (Вятскай) вобласці. 1934 г