با پیانویی که از استخوان‌های شیری‌‌رنگت تراشیده شده، قطعه محبوبت را می‌نوازم؛ هر نت، صدای غم‌انگیز و گوش‌خراش شکستن استخوان‌هایت را در ذهنم تداعی می‌کند و با لمس هر کلاویه، خرد شدن کالبد بی‌جانت میان انگشتانم را احساس می‌کنم. هر بار که موسیقی به پایان می‌رسد، پایان تو را به یاد می‌اورم؛ پایان باشکوه ترین سمفونی من.

I let the water embrace me and heat up my stone cold body.

ویولا، زمان آن رسیده است که این خانه‌ی تاریک، پوشیده از تارهای عنکبوت را ترک کنم؛ خانه‌ای که بوی مرگ در هر اجرش تنیده و بدنت، بی جان و پوسیده، در زیرزمین سردش به خاک سپرده شده است. می‌خواهم بروم، اما موش های سفید زیر تخت نجوا می‌کنند: بمان.
می‌دانم که آن ها واقعی نیستند؛ تنها دروغ های سفید ذهن بیمار من‌اند؛ اما همین توهمات شیرین، مرا از غرق شدن در اندوه‌های بی‌پایان نجات می‌دهند.