و اینجا...!
جهنمی که راه خلاصی ازش وجود نداره!
می‌تونی ازش فرار کنی اما آتیشش همیشه همراهته. شورِ زندگی رو در وجودت از بین می‌بره. احساسات خوبت رو می‌بلعه و تحقیرت می‌کنه که انسان هستی و داری چنین اتفاقاتی رو با چشم‌های خودت می‌بینی.

تاریخ رو که بخونی می‌بینی بزرگترین شکست برای ملت‌هایی بوده که می‌دونستن چی نمی‌خوان ولی نمی‌دونستن چی می‌خوان.

00:00

Senden Sonra ... !

غم زمان و مکان نمی‌شناسه که. غم یه خلاء هست که توش زندگی می‌کنیم. همیشه بوده و همیشه هست.

ایرج طهماسب تو قسمت جدید اکنون یه چیزی گفت که من سال‌هاست بهش باور دارم. گفتش که من تا وقتی علی‌ دایی تو بایرن بود، بازی‌های بایرن رو نگاه می‌کردم. چون قصه‌ی علی دایی رو می‌دونستم انگار می‌دیدم که بقیه‌ی قصه‌ رو هم بفهمم. وقتی علی دایی از اون تیم رفت، منم دیگه بازی‌های بایرن رو نگاه نکردم‌. چون قصه‌ی بقیه‌شون رو نمی‌دونستم. گفت ما از صبح تا شب دنبال قصه‌ایم.
به‌نظر منم تمام جهان روی قصه‌ها می‌چرخه. هویت هرکسی رو قصه‌هاش می‌سازن. حتی یه حدیث معروفی هم هست که میگه مردم دشمن چیزی‌ هستن که نمی‌شناسن.
تفاوت بین دوست ما و اونیکه تو خیابون از کنارمون رد میشه چیه؟ قصه. ما قصه‌های مشترک داریم.
یه بار یه نفر خیلی رو مخم بود. کاملا بی‌دلیل. (پند اخلاقی: شما مثل من‌ نباشید.) یه‌بار باهاش تنها افتادم یه‌جایی. اون شروع کرد از بچگیش گفت، از نوجوونیش و دبیرستانش و همه‌چی. بعد از یه ساعت که از کنارش رفتم، دیگه رو مخم نبود و حتی برام دوست داشتنی شده بود. چون دیگه می‌دونستم چیا رو از سر گذرونده تا به اینجا و این موقعیت رسیده.
یا من همیشه فکر می‌کنم دلیل اینکه یه آدم طرفدار یه تیم میشه قصه‌های مشترکه. با یکسری آدم همزمان خندیده و گریه کرده و یهو به خودش اومده دیده به یه جمعی تعلق داره حتی اگه اون تیم به قعرترین جای ممکن سقوط کنه، برای طرفداراش تاثیری روی علاقه‌شون نداره. چون قضیه فقط دنبال توپ دویدن و گل زدن نیست. قضیه خاطره‌ست، قصه‌ست. و به‌نظرم خیلی مهمه که ما قصه‌های زیادی بسازیم و برای بقیه تعریفشون‌ کنیم :))

• این درد نیست که می‌کشتت. درد فقط قوی‌ترت می‌کنه و قوی‌تر شدن وادارت می‌کنه در برابر سطحی از هرج و مرجِ زندگی مقاومت نشون بدی که باور کردنی نیستن، این هر بار تو رو می‌کشه و بعد... اصلا می‌فهمی چی میگم؟
  - نه!
• منم همینطور.

بعضی ها بیشتر از هر چیزی از خودشون می‌ترسن. چون هرگز کسی که هستن رو نمی‌پذیرن.
وحشت دارن از اینکه نقابِ روی صورتشون بیفته.

آدم ها
آه آدم ها
چقدر می‌تونن شرم آور رفتار کنن.

کاش میشد از "خواب" انرژی تولید کرد و پول درآورد. اون وقت من جزو پولدارترین ها می‌شدم. افسوس.