کیست که بتواند آتش بر کف دست نَهد؟
و با یاد کوه‌های پُر برفِ قفقاز،
خود را سرگرم کند؟
یا تیغِ تیزِ گرسنگی را،
با یادِ سفره‌های رنگارنگ، کُنْد کند؟
یا برهنه در برفِ دی‌ماه فرو غلتد،
و به آفتابِ تموز بیاندیشد؟
نه.
هیچ‌کس.
هیچ‌کس چنین خطری را به چُنان خاطره‌ای تاب نیاوَرَد،
از آن‌که خیالِ خوبی‌ها، درمانِ بدی‌ها نیست،
بلکه صد‌ْچندان بر زشتی آن‌ها می‌افزاید.
بلکه صد‌ْچندان بر زشتی آن‌ها می‌افزاید.
صد‌ْچندان بر زشتی آن‌ها می‌افزاید…

@Chronica1975