Бир умрга бахтли бўлишни
Истасанг-да, эришолмайсан.
Бахт бир оҳу. Шунчалар чопқир,
Ё етиб ё етишолмайсан.

Гоҳ кутасан умрнинг қайбир
Пучмоғида илҳақ, қон ютиб
Лекин ҳатто сезмай қоласан
Нақ ёнингдан кетганин ўтиб.

Бир лаҳзалик қайғу гоҳида
Бахтсиз этар сени бир умр.
Гоҳ болдан ҳам тотли бу ҳаёт,
Гоҳ заққумдан аччиқ у қурғур.

Бир умрлик бахт -- бу бир орзу,
Орзу эса билмас ниҳоя.
Шундай бахтли бўлишинг учун
Бир лаҳзалик шодлик кифоя.

Шодлик ва ғам битта қадаҳда
Ҳаёт бизга тутган саробдир.
Ул қадаҳни ичмаган одам
Иқболи паст, умри саробдир.

Бир пайтлар узоқдан қорангни кўрсам,
Қувончим ичимга сиғмай кетарди.
Ногаҳон дийдордан мамнунлигимни
Сенинг кўзларинг ҳам аён этарди.

Бизни билганлар-у кўрганлар учун
Оға-иниларга ўхшардик гўё.
Байрамга айланиб, биз кўришган кун
Ёришиб кетгандек бўларди дунё.

Дунё буқаламун, инсон ҳам ундан
Андоза оларкан, унга ўхшаркан.
Ислоҳотчи ҳаёт ҳукмлар ўқиб,
Муҳр босар экан, имзо қўяркан.

Бир куни тўнигни кийдинг тескари,
Сабабини излаб тополмадим лек.
Энди-чи, юзма-юз келган пайтлари
Сўрашиб қўямиз бегоналардек.

Бир пайтлар қорангни кўрсам, шодликлар
Қучгандай буюлар эди оламни.
Энди эса анча эҳтиёткорман,
Кўриб қолмагин, деб менинг қорамни.

Юрар эдик бир замон
Шўху шодон, қувнашиб,
Садоқат қўшиқларин
Жўровозда куйлашиб.

Орзуларга ёр эдик,
Беҳад бахтиёр эдик,
Тўймай бир-биримизга
Меҳримизни улашиб.

Муҳаббатдан эдик маст,
Дунё қиларди ҳавас,
Хиёбонлар оралаб
Юрганда қўл ушлашиб.

Гулда бўлгандек тикан,
Айрилиқ ҳам ҳақ экан.
Висол фасли келганда
Кетдик хайр-хўшлашиб.

Сен унда мендан айро,
Мен бунда сендан аро.
Айро-айро йўлларни
Кетмоқдамиз бўйлашиб.

Умиддан ҳеч фойда йўқ,
Шодлик биз бор жойда йўқ.
Қалбларимиз тўрига
Қайғу олган ўрнашиб.

Хуллас, шунақа гаплар,
(Ажаб бўлди, ажаблар!)
Бўлмас экан, азизам,
Тақдир билан ўйнашиб.

Хўп ғалати бу ҳаёт,
Мен билан ўйнар шоҳ-мот.
Аммо у доим ғолиб,
Мен эса ҳамиша мот.

Қутулиб қолгандим қилиб иложин
Олишиб аждаҳо билан басма-бас.
Аждаҳодан баттар эрурсан, қисмат,
Сендан асло қочиб, қутулиб бўлмас.

Балки рост, блки ёлғон,
Балки ёлғон, балки рост,
Бу шундай гипотеза,
Бу шунчаки гап, холос.

Аммо тагин кавласанг,
Кўп нарсани англайсан.
Куйинасан, ёнасан,
Балки қулиб, яйрайсан.

Кимдир рост, дер ёлғонни,
Ишонасан лофларга.
Маст бўласан, бўккандек
Қўлбола шаробларга.

Гоҳ кимнидир тинглайсан,
Рост, деб қасам ичади.
Аммо ҳаял ўтмайин,
Ёлғон бўлиб чиқади.

Қарабсанки, ҳаётинг
Ўтиб кетар шу тавр.
Айтганлар учун -- роҳат,
Тинглаганларга--жабр.

Қулоғинг эшитганин
Кўз билан кўргин аввал.
Ҳайрат бармоғинг тишлаб
Қолмагайсан ҳеч маҳал.

Мен ҳам бир умр шундай
Ёлғонлар тинглаб ўтдим.
Хуллас, ёлғонга эмас,
Ўзингга ишон, дўстим.

Танишдай туюлар менга бу дунё,
Танишдай туюлар менга бу ҳаёт.
Уни қачонлардир кўрганман гўё,
Ёки мен адашиб қолдимми? Наҳот?...

Мана, бораяпман одам лиқ тўла,
Ҳар қаричи ошно қадим йўлакдан.
Танишлар учрамас лекин, ё ўзим
Келиб қолмадимми бошқа ўлкадан?

Бир замонлар эди... Яхши эслайман,
Шу таниш йўлакдан ўтиб-қайтардим.
Кимга қўл кўтариб, кимга қўл силкиб,
Кимга овоз бериб салом айтардим.

Танишлар ўтарди ўнгим, сўлимдан.
Яна нечалари бўларди ҳамроҳ.
Бугун чеҳраларга боқаман зимдан,
Учрармикан, дея таниш бир нигоҳ.

Ўзгариб кетгандир балки мен билган
Ошна-оғайнилар, яқин дўстларим.
Бир замонлар эса улар қадамда
Менга пешвоз чиқиб йўлим тўсарди.

Шошилиб турсам-да ишга ё ошга,
Улар лутфи менга азизроқ эди.
Айро томонларда яшардик, аммо
Улар юрагимга яқинроқ эди.

Биламан, ўзгариб кетган бу ҳаёт,
Бировдан ранжимоқ пайтимас ҳозир.
Тирикчилик дарди, ташвиши билан
Ким қайда мусофир ва ё мухожир...

Юрак чўкиб кетар шуни ўйласам,
Дунёга бегона меҳр ва шафқат.
Унинг гоҳда ғирром ўйинларидан
Гоҳида шуурлар бўлади карахт.

Балки дунё учун бу -- қонуният,
Ҳазил, деб ўйламанг, ростакам -- чиндан.
Ва лекин кимлардир завқ олар балки
Дунёнинг бу қитмир ўйинларидан.

Мен эса ҳар йўлак, ҳар пучмоғидан
Таниш чеҳраларни излайман, холос.
Кўринмас на ошно, на жўра, на дўст,
Эшитилмас на бир қадрдон овоз.

... Танишдай туюлар бу ғалат дунё,
Танишдай туюлар гурлаган ҳаёт.
Балки бу бегона -- бошқа дунёдир,
Ё мен бегонами?.
Наҳотки,
Наҳот?!