و تاریکی همیشه باقی نمی‌ماند عزیزِ من،
هر دورانی خواهد گذشت.

چیزی که این دنیا بیشتر از هرچیزی به ما بدهکار است، نترسیدن از خوشحالی‌ست. نترسیدن از اینکه بعد از یک شادی، دوباره باید به اندوه برگردیم.

در عصری که همه باعث غمگین‌تر شدنم می‌شوند،
شما شادیِ جانی‌.

یادت باشد که غمِ تو غمِ من هم هست،
پس هنگام پریشانی به سمت خانه‌ات که منم بیا.

هیچگاه رو به روی تو نخواهم ایستاد
جز برای بوسیدنِ تو.

روح و جانم خسته است!
نمیدانم تمامِ احساسی که در قلبم انبار کرده ام
را چطور بازگو کنم،
اما این را خوب‌ میدانم که با بهانه ای کوچک،
بغضِ پنهان شده در گلویم میترکد و تمامِ شب را 
گریه میکنم...
نمیدانم چه بر من گذشته و چه دارد میگذرد،
نمیدانم دارد چه بلایی به سرم می‌آید،
ولی این را خوب میدانم که همه چیز خوب نیست،
این را با تمامِ ذراتِ تنم درک میکنم...

نگاهت می کنم خاموش
و خاموشی زبان دارد
زبان عاشقان چشم است
و چشم از دل نشان دارد.