حنجر خشکِ حسین، تشنۀ جامِ الست
مجلسیان الست، مستِ سبویِ حسین ..

آب بقا خورده آب از دو لب خشک او
خضر بوَد تا ابد تشنۀ جویِ حسین ..

چشمۀ زخمِ تنش، چشمۀ فیضِ خداست
آب بقا را بقاست خون گلویِ حسین ..

- وعـده‌ی وصـل بـه فـردا دهـی و مـیـدانـی؛
هـرکـه امـروز تـورا دیـد ، بـه فـردا نـرسـد ..

ای کـه بـه تـو بـسـتـه اسـت جـانـم
زِ نـخـسـت تـا قـیـامـت .. ¹²⁸

یـک گـوشـه چـشـم مـیـکـنـد و خـلـق مـیـشـویـم
مـا بـنـدگـانِ گـوشـه چـشـم رقــــیـه ۜ ایـم ..³¹⁵

یـوسـف اگـر بـه چـهـره ی قـاسـم نـظـر کـنـد
بـایـد خـیـالِ دلـبـری از سـر بـه در کـنـد ..²⁰¹

بـر دلِ اهـل وِلا ، قـبـلـه‌ی حـاجـات رسـیـد
سـجـده آریـد هـمـه ، عـمـه‌ی سـادات رسـیـد ..³¹⁵

آباد شد کسی که زِ گریه خراب شد ..
خوش به حال آنکه پیشِ تو بد حال میشود ..