…

انگشت‌های نوازنده‌ای که متعلق به پیانوی تهِ انباری‌‌ بودند، با یک بوسه فلج می‌شوند. آن کلاویه‌ها، هرگز "دوست داشتنی"ِ کسی نبود، هرگز یک ریتم خواستنی نَنواخت، چون او میان مردم بود و مردم‌گریز. از آجرها می‌ترسید، انگار می‌شنوید که مغزهای پوسیده در سَر هایشان چه وِر ور می‌کنند، دری‌وَری هایشان را می‌شنید. رنگ تک‌تک این آدم‌ها را از بَر بود؛ خاکستر.

چهره‌ش مثل گل‌های رز، یخ بود. نگاهش از آن سردتر، ولی خونی که از سر و رویش جاری می‌شد پوستش را می‌سوزاند. تکه‌های شیشه‌ای بلورین در دستش فرو رفته بود ولی فشار دستش را کم نمی‌کرد، چه اتفاقی برایش افتاده بود؟ چقدر زخمی و شکسته دیده می‌شد.

سرم هر لحظه ممکنه منفجر بشه ، چرا ؟ کاش خودمم میدونستم کاش فقط خوده لعنتیم هم میدونستم