عصر روزی از اواخر تابستان، در محله‌ای معمولی از قشر خوش ذوق فرانسوی.
طبقه‌ی سوم درب سمت راست؛
خانه‌ی شلخته‌ی میس جنسن که از هیاهوی زننده‌ی غرب به اروپا گریخته بود؛ از قهوه متنفر بود اما آپارتمانش بوی قهوه میداد. کف چوبی، عطرهای گران قیمت، کتابهای دست دو، رنگ‌های جیغ، لباس‌های پرت شده، غذایی که دو روز پیش روی پیشخوان آشپزخانه آماده کرده بود تا شکمی از عزا دربیاورد اما با صدای آن تلفن وحشتناک که آرزو میکرد هرگز دریافت نمی‌کرد، سر باز و پلاسیده مانده بود. حالا لبخندش کمی کمرنگ‌تر شده بود. کیفش را به گوشه‌ای پرت کرد اما نتوانست همانند فیلم‌ها نفس عمیق و شاعرانه‌ای سر دهد. غم از چشمهایش می‌خزید و انحنای بدن باریکش را می‌پیمود و در نهایت روی زمین به سمت سرویس بهداشتی کشیده میشد. آبی به دست و صورتش زد، تجمع موهای ژولیده‌اش را در جایی بالای سرش مرتب کرد و تمام لباسهایش را در سبد انداخت. پرده ها را کنار زد و با تنها تکه پارچه‌ای که در میانه‌ی اندامش بود شروع به مرتب کردن این شلختگی وحشتناک کرد. البته که بدون نوایی از جز، اصلا نمی‌شد چنین کار کسالت باری انجام داد. در این نقطه از زندگی جنسن رد پای هیچ مردی در میان نبود. احساس رضایت بخشی داشت. گاهی گریه‌های شبانه تکرار میشدند، هر از گاهی که شب‌ها و عصرها صدای خانم همسایه با معشوقش را می‌شنید، دلش میخواست کسی از لا به لای پاهای کوچکش با لبخندی عاشقانه و رضایتمندانه خیره‌ی چهره‌ی غمگینش شود. اما چه میشود کرد؟ عشق معانی مختلفی داشت و هیچکدام مورد پسند میس جنسن نبود. ناگاه آن صدا، از ۱۲ سال پیش، از میان یک داستان عاشقانه‌‌ای که هرگز جامه‌ی وقوع بر تن نبسته بود، غافلگیرانه تماس می‌گرفت و تقاضای تجدید دیدار میکرد. مگر صدای پشت تلفن میتوانست چیزها را تغییر دهد؟ یا اصلا مگر میتوانست میلی را در جنسن برای خود برانگیخته کند؟

☆Challenge°•

-این پیام رو فوروارد کنید چنلتون تا بر اساس وایبتون یه کرکتر طراحی کنم و بهتون بک‌استوری بدم. ??

ظرفیت: ۱۰ نفر ( ممکنه یکم طول بکشه قشنگا)

موسیو، این کاغذ پاره ها تکه‌هایی از قلب من بودند، لطفا نهایت احترام و ادراک را برای خواندنشان قائل باشید.

"...در سرزمینی از نفرت جوانه‌ای از عشق پدیدار گشت، بی آنکه به‌خاطر سپرد خاصیت خاک رویش است و خاصیت قلب، عشق ورزیدن؛ جوانه‌ها ریشه انداختند و تمام نفرت‌را ریشه‌کن کردند؛ افرادی را زنده زنده بلعیدند، خانه‌هایی را با رویشی سبز ویران کردند، سرزمین خالی از سکنه شد، به غیر از دختربچه‌ای که هر روز به پای نهال آب می‌ریخت و جانش می‌بخشید؛ دخترک از بین رفتن تمام اهالی را به دیده می‌دید و می‌گریست، اما از آبیاری نهال دست برنمیداشت؛ تا اینکه نفرت معنای خود را از دست داد و عشق خالص جهان را ویرانه ساخت. گویی عشق در پیراهن نفرت معنا می‌یافت. دخترک تبر به دست گرفت و بسوی ریشه‌کن کردن نهال قلبش..."

- تکه‌های کاغذ مچاله شده و به سطل زیر میز موسیو انداخته شد.

Until we meet again, may God bless you as he has blessed me.

-به عشق عقیده دارین؟
نه..عشق چیه جاذبه جنسی با یک مقدار توهم و حرفای گنده!

We had nothing to lose,nothing to gain.
Nothing we desired anymore except to make our lives into a work of art,
live fast;
Die young;
Be wild And have fun.