بهتون قول میدم یه روزی میاد که این آدم از نقاب شادی کاذبش دست برمی‌داره و بهتون میگه که دلیل مرگ لبخندش و زخم‌های روی تن و روحش بودید. این آدم بالاخره عاقل می‌شه و دردش رو ابراز می‌کنه و این بار بالاخره صدای شکستنش رو می‌شنوید.
و نه اشتباه نکنید، عذرخواهیتون رو نمی‌خواد وقتی کسی که بخشیده نشده، هنوز فقط خودشه که تا این لحظه هم نفس‌های دردناکش رو با دوست داشتنتون بیرون میده‌.

تو دلیِ عزیز؛ اگر از ۲۴/۷، من ۲۵/۸ رو کنارت باشم، بازم وقت کم‌ میارم که با تو بودن رو صرف کرده باشم و به عبارت دیگه کل زمانِ موجود توی دنیا برای گذروندن اوقات کنار تو، باز هم کمه.

کاش مثل نقطه‌ای که ته هر جمله میاد و هر جلد کتابی که به پایان می‌رسه، منم آخری داشته باشم برای امروز.

Rolling down into the wildest dream

سلام. از خودم ″م ت ن ف ر م″، خداحافظ.

من ادامه دادم؛ روزها ادامه دادم... شب‌های زیادی رو، بی‌توجه به دردی که مثل پیچکِ سمی اطراف قلبم رخنه می‌کرد، صبح کردم. اشک‌های زیادی رو پس زدم، و مرگ‌های زیادی رو نادیده گرفتم. من بارها مردم و هربار، به زنده بودن تظاهر کردم... من، خودم رو گول زدم. خوب نشدم؛ اما گفتم خوبم تا شاید، یک روز بالاخره، خوب بشم. من خوب نشدم و تو رفتی. دلیلِ ادامه دادنم، دلیلِ نفس‌های دردناکم، دلیل خوبی‌های دروغینم، تو رفتی. رفتی و من، دیگه سعی نکردم. اون روز، رفتی. شکستم. لبخند زدم. گریستم. و دیگه، سعی نکردم...

حرف بزن آیدا ، حرف بزن.
درخت با بهار و ماهی با آب زنده است و من با حرف های تو.
من با توفان زنده ام ، توفانی از نوازش ها و جمله ها.
من عشق و امید و زندگی‌ام رو در توفان های پر صدا و پر فریاد باز می‌یابم.
این سکوت وحشت انگیز کافی است!
آن را بشکن!
حرف بزن ، این تنها راه نجات من است.
- احمد شاملو

روزا با هم دیگه فرقی ندارن.. بوی کهنگی می‌دن تمومشون.

آفتابگردونم.