Қўлларингдан  тутиб  келтирди  тақдир,
Яна  гуноҳ  билан  бўлдик  юзма-юз.
Бу  менинг  истагим  эмасди, ахир,
Ҳукмсиз  баҳорга  етармиди  куз?!

Йиғладинг  худди  Момо  ҳаво  каби,
Хўрсиндим  хўрсингандек  Одам Ато.
Пичирлаб  нимадир  демоқчи  лабинг...
Бизга  раҳми  келди   гуноҳнинг ҳатто!

(с)Шуҳрат Ориф

Йиллар ўтди… Бир дийдорга етмади вақт,
Йўллар қайта туташмади ҳеч бир замон.
Адашиб ҳам пешонага битмасми бахт?!
Адашиб ҳам келмадинг-а Сен Мен томон?!

(с)носироглу

Пешонада топилмади Бахтнинг изи,
Икки тақдир битта Ишққа бермади эрк.
Менга томон қадаминг ҳеч бермас изн,
Сенга томон ҳар йўлимнинг ҳар боши берк…

(с)носироглу

Сизни севиш мумкин ҳаммадан ортиқ,
Ҳар кун пойлаш мумкин йўлларингизни.
Арзимайди жондан ўзга бир тортиқ,
Ўпиш ҳам жиноят қўлларингизни.

Сизни асраш мумкин қорачиқ мисол,
Шамол не, бўроннинг йўлини тўсиб.
Ҳаётдан бахт топиш мумкин бемалол
Товонингиз узра майсадай ўсиб.

Сизни кутиш мумкин йиллаб эринмай,
Йиртиб ташлаганча солномаларни.
Пойингизга ташлаб қўйиш лозимдай
Бу Ер деб аталган кичкина шарни.

(с)Жўрабек Рамазон

Мошинлар ухлашга бир-бир кетдилар –
Югуриб, ҳайқириб
Темирлар толди.
Тунги чироқларнинг нурларига ғарқ
Қатор толлар билан
Кўчалар қолди.

Боролмайман,
Кечир.
Тундамас гуноҳ.
Жонимни ғашликлар ўртади тамом.
Бу тун темирларни ухлатди Оллоҳ,
Бу тун юракларни уйғотди ёмон.

Боролмайман.
Кечир.
Тундамас гуноҳ.
Дилда яралмади ёруғ ибора...
Тонггача тўлғониб йиғладим:
“Эвоҳ!
Наҳот, менинг умрим ордан иборат?!”

(с)Усмон Азим

Икки кўнгил бирлашган жой - уфқ
Қуёшни-да ёқиб юборгай.
Шунга дунё ўт олмасин деб,
Бизни Худо айро юборган...

Кетсам,
куйма...
ишқимиз холис,
Юрак доим ҳамоҳанг урар.
Бизнинг ушбу айрилиқ боис
Икки дунё боғланиб турар!

(с) Шукур Латиф

Адашиб бораман бу тинч шаҳарга,
Мени қаршилайди тераклар, толлар.
Кўчани уйғотиб сокин саҳарда
Қайгадир боради саҳархез чоллар.

Баҳор кўчабоғда айланар синчков —
Яшашга ким қобил?— ўтказар кўрик.
Қуриган олмани кесади биров,
Шундоқ кўз олдимда гуллайди ўрик.

Ёлғиз чой ичаман.
— Келинг, эй меҳмон!
Қўлимни кўксимга қўяман: — Раҳмат!
Биламан, илтифот озгина ёлғон,
Аммо дилга ёқар бу содда шафқат.

Дўкончи жувонлар кулишар майин,
Ҳазил тушунишар жиддий сўзимни.
Кейин...Бир дераза ортидан — тайин!—
Мен кўриб қоламан сенинг кўзингни.

Учиб ўтиб кетар орадан йиллар...
Бир куни мен сенга бераман савол:
— Ёдингдами, ўша тинчгина шаҳар,
Қатор-қатор терак, қатор-қатор тол?

— Тол? Терак? Қаерда?— Ўйга толасан...
Мен сени қийнайман:— Эслагин бир бор
Кўрмагансан, аммо эслаб қоласан,
Терак қатор-қатор... Тол қатор-қатор...

Аччиғинг чиқади:— Ҳар кун шу аҳвол!
Ухлайман. Чироқни қўйсанг-чи тўсиб...
"Қатор-қатор терак... Қатор-қатор тол..."
Мен шеърлар ёзаман шу кеча ўксиб.

(c)Усмон Азим

Бизни чалкаштирди соат миллари,
Соатинг тўхтади ўн йил муқаддам.
Ўн марта айланди менинг йилларим.
Сен ўн йил кечикиб келдинг, Муҳаррам.

Ҳаво қуюқ эди. Кеча бежон, кенг...
Ҳеч умид йўқ эди ойдин рўзимдан.
Вақтга (ўн йил аввал) келолмадим тенг,
Вақт учди ажратиб мени ўзимдан.

Бир сўзим бор эди — у сўз тўзиди,
Бир ўйим бор эди — қуриди у ўй.
Сен келдинг эритиб йиллар музини,
Қаршимда бир олам турар баҳоррўй.

Бесабр боқурсан, нотинч боқурсан,
Уйқу бермагайсан шеърлар ёздириб.
Бормасам — оламни ўтда ёқурсан,
Кўзларинг қалбимга кирар бостириб.

Тоқат қил. Шоширма, Мен бораяпман.
(Пойимдан нур каби оқа бошлар Ер).
Кетмагин. Мен сендан ўн йил нариман.
Ўн йилдан ўтишга ўн дақиқа бер...

(с)Усмон Азим

​Мендек зерикканга ўхшайди кузак,
Мусича сингари  оғир хўрсинар.
Бизни баҳорларда адаштирган қиз,
Сарғайган боғимиз келиб кўрсинлар.

Хазонлар  -  ошиқлар қабристонига,
Умидини кўмиб қайтар турналар.
Самода  юрагим  суратин чизиб,
Сизнинг исмингизни айтар турналар...

Бизни бу бекатда ҳеч ким танимас,
Ҳаёт - мен кўришни истамаган туш.
Биламан қайдадир турибсиз илҳақ,
Сочингиз елкандек ёйиб фаромуш.

Кимнидир, ненидир кутдим ишониб,
Осмонга термулиб ўтдим теракдай.
Хазон бўлиб ҳамки кетолмаяпман,
Гўёки ҳалиям сизга керакдай...

Япроқдек омонат тебранади дил,
Тамаки тутатар яна ғолиб куз.
Дунёни бир гўзал рангга бўярдим,
Афсус, сиздан олдин куз келди, афсус...

(с)Шуҳрат Ориф

“Кузни севасизми? - деди аёл. – Келса,
кузда роса кезамиз ҳали.
Бирга томоша қиламиз.
Жуда гўзал бўлади куз.
Йўқ, фақат сариқдан иборат эмас кузнинг ранги.
Сариғи - юз турфа.
Қизғиши - минг хил.
Қирмизи – минг хил.
Жигарранг баргларни ҳам топасиз.
Қон бўлган жигардай...
Ўшанда ҳувуллаб қолади юрак. Сизни соғинаман ўшанда.
Ёнимда турсангиз ҳам сизни соғинаман.
Ёнимда туриб, олисларда бўлсангиз ҳам сизни соғинаман.
Ёнимда бўлмасангиз ҳам...”

Шундай деди бир аёл
баҳорнинг энг
гуллаган чоғида.

“Қачон айтган эди бу гапларни? – ўйлади эркак.
– У ҳозир қаерда?
Қачон кўрган эдим?
Яна учрашганмидик?
Нега уни соғинганим соғинган?
Ёнимда бўлмаса ҳам,
нега уни соғинаман?
Ёнимда эдими ё?
Ҳозир ҳам ёнимдами?
Ёнимда туриб, олисларга юрганмикан эҳтимол?..”

Тақдир чалкашиб кетган.

Куз эса худди ўша аёл айтгандай:
ҳатто жигарранг барглар ҳам бор.
Қон бўлган жигардай...

(c)Усмон Азим