اون بهار بالغ وجودم یادگرفته انتظاراش کم و کمتر بشه و آدم‌ها رو بیشتر درک کنه. مثلا واقعا کسی (حتی اعضای خونواده‌م) مناسبتی رو یادش نباشه و تبریک نگه ناراحت نمی‌شم. کسی حالم رو نپرسه ماه به ماه ناراحت نمی‌شم و درک می‌کنم زندگی شلوغ این روزا رو.
ولی واقعا انتظار دارم آدمی که خودش اینکارا رو نمی‌کنه هم از من انتظار نداشته باشه یه طرفه مراقب رابطه و دوستی باشم.

شاید واقعا نمی‌خوایم خوب شیم چون یه چیزی درونمون هست که همیشه میگه فرقی نمی‌کنه چیکار می‌کنی یا چقدر می‌گذره، تو همیشه آخرش بر‌می‌گردی به چیزی که هستی. به چیزی که نمی‌خوای باشی.

بعضی از آدما نور درون شما رو نمی تونن بپذیرن و این هیچ ایرادی نداره. نور درون خودشون زیر لایه های زیادی از تاریکی دفن شده که هنوز نتونستن کنارشون بزنن و برای همین نور شما براشون غریبه است ولی همونقدر هم نیازمندتونن. مهربون باشیم.

حتی وقتایی که روحمون انقدر سنگینه که حس می کنیم داره استخونامون رو می‌شکنه هم مجبوریم قوی باشیم. آپشن دیگه ای روی میز نیست.

‏ما مسئول حرف هایی که نمی‌زنیم هم هستیم.

حرفم نمیاد.
ترجیح میدم آهنگ بفرستم و گاهاً لذت ببرید از شنیدنشون. مغزم پر حرف و دلم پر درده. فعلا با گوش منو بخونید تا بعد براتون روده درازی کنم.

@grayfreak بستی نازم تولدت مبارک:)